De coalitieregering van Spanje bevestigde op 4 februari 2026 dat zij doorgaat met een buitengewoon regularisatieprogramma, dat naar verwachting ongeveer een half miljoen ongedocumenteerde migranten legaal verblijf zal verlenen. Premier Pedro Sánchez verklaarde in Dubai tegenover internationale media dat deze maatregel zowel “een morele plicht als een economische noodzaak” is. Hij wees erop dat immigranten al ongeveer 10% bijdragen aan het bbp, terwijl ze nauwelijks 1% van de overheidsuitgaven voor hun rekening nemen.
Volgens het concept Koninklijk Besluit kan elke buitenlander die vóór 31 december 2025 minimaal vijf maanden onafgebroken in Spanje heeft gewoond en geen ernstig strafblad heeft, tussen april en juni 2026 een verblijfs- en werkvergunning voor één jaar aanvragen, die later kan worden verlengd tot vier jaar. Ook asielzoekers van wie de aanvragen vóór de deadline zijn ingediend, en afhankelijke kinderen komen in aanmerking.
![Spanje gaat in 2026 500.000 ongedocumenteerde migranten legaliseren]()
De laatste vergelijkbare massale regularisatie vond plaats in 2005, toen 750.000 werknemers een verblijfsvergunning kregen. Werkgeversorganisaties, vooral in de landbouw, logistiek en huishoudelijke zorg, hebben sterk gelobbyd voor het nieuwe programma vanwege acute tekorten op de arbeidsmarkt, terwijl de beroepsbevolking in Spanje blijft krimpen. De regering presenteert het initiatief dan ook als een instrument om de concurrentiekracht te versterken: een legale status stelt migranten in staat om van de informele economie over te stappen naar banen met belastingafdracht, verhoogt de inkomsten van de sociale zekerheid en helpt tekorten aan vaardigheden op te vullen in snelgroeiende sectoren zoals ouderenzorg en bouw.
Oppositiepartijen aan de rechterkant bestempelen het plan als een “amnestie” die een aantrekkingskracht zal creëren voor nieuwe onregelmatige migranten, maar het ministerie van Binnenlandse Zaken wijst erop dat het aantal onregelmatige overtochten per zee in 2025 met 32% is gedaald dankzij intensievere samenwerking met Marokko en Senegal. Brussel volgt de ontwikkelingen nauwlettend; als het programma slaagt, kan Spanje een voorbeeld worden voor andere vergrijzende EU-landen die afhankelijk zijn van migrantenarbeid maar worstelen met integratieproblemen.
Voor managers van wereldwijde mobiliteit is de boodschap duidelijk: werknemers die eerder geen reguliere contracten konden krijgen, of van wie familieleden geen verblijfsstatus hadden, kunnen binnenkort legaal werken, reizen en gebruikmaken van publieke diensten. Bedrijven doen er goed aan om schaduwbetalingen of contante vergoedingen te controleren en de benodigde documenten klaar te maken, zodat werknemers hun aanvragen kunnen indienen zodra de elektronische portals in april opengaan.
Volgens het concept Koninklijk Besluit kan elke buitenlander die vóór 31 december 2025 minimaal vijf maanden onafgebroken in Spanje heeft gewoond en geen ernstig strafblad heeft, tussen april en juni 2026 een verblijfs- en werkvergunning voor één jaar aanvragen, die later kan worden verlengd tot vier jaar. Ook asielzoekers van wie de aanvragen vóór de deadline zijn ingediend, en afhankelijke kinderen komen in aanmerking.
De laatste vergelijkbare massale regularisatie vond plaats in 2005, toen 750.000 werknemers een verblijfsvergunning kregen. Werkgeversorganisaties, vooral in de landbouw, logistiek en huishoudelijke zorg, hebben sterk gelobbyd voor het nieuwe programma vanwege acute tekorten op de arbeidsmarkt, terwijl de beroepsbevolking in Spanje blijft krimpen. De regering presenteert het initiatief dan ook als een instrument om de concurrentiekracht te versterken: een legale status stelt migranten in staat om van de informele economie over te stappen naar banen met belastingafdracht, verhoogt de inkomsten van de sociale zekerheid en helpt tekorten aan vaardigheden op te vullen in snelgroeiende sectoren zoals ouderenzorg en bouw.
Oppositiepartijen aan de rechterkant bestempelen het plan als een “amnestie” die een aantrekkingskracht zal creëren voor nieuwe onregelmatige migranten, maar het ministerie van Binnenlandse Zaken wijst erop dat het aantal onregelmatige overtochten per zee in 2025 met 32% is gedaald dankzij intensievere samenwerking met Marokko en Senegal. Brussel volgt de ontwikkelingen nauwlettend; als het programma slaagt, kan Spanje een voorbeeld worden voor andere vergrijzende EU-landen die afhankelijk zijn van migrantenarbeid maar worstelen met integratieproblemen.
Voor managers van wereldwijde mobiliteit is de boodschap duidelijk: werknemers die eerder geen reguliere contracten konden krijgen, of van wie familieleden geen verblijfsstatus hadden, kunnen binnenkort legaal werken, reizen en gebruikmaken van publieke diensten. Bedrijven doen er goed aan om schaduwbetalingen of contante vergoedingen te controleren en de benodigde documenten klaar te maken, zodat werknemers hun aanvragen kunnen indienen zodra de elektronische portals in april opengaan.
Bron: The Guardian
