April brengt strengere regels in de VS, het VK, de EU en Canada – wat dit betekent voor Australische zakenreizigers

Een reeks wijzigingen in visa- en immigratieregels die op 1 april 2026 in meerdere rechtsgebieden van kracht zijn geworden, zal de kosten en de complexiteit van de verwerking voor Australische bedrijven die personeel naar het buitenland verplaatsen, verhogen. Een analyse van Business Standard belicht vijf belangrijke veranderingen: een nieuw, aan het loon gekoppeld formulier I-129 voor Amerikaanse H-1B-aanvragen; een verhoging van de visumkosten in het VK voor bezoekers, studenten en hoogopgeleide werknemers vanaf 8 april; strengere toegangstermijnen tot de door de federale overheid gefinancierde vestigingsdiensten in Canada en hogere kosten voor permanente verblijfsvergunningen vanaf 30 april; biometrische grenscontroles onder het EU Entry/Exit-systeem vanaf 10 april; en aangepaste arbeidsvoorwaarden voor open werkvisa in Nieuw-Zeeland later deze maand.

Hoewel de hervormingen gericht zijn op Indiase en wereldwijde talentstromen, zijn de directe gevolgen voor Australië tweeledig. Ten eerste krijgen uitgaande medewerkers te maken met hogere aanvangskosten – de kosten voor kortetermijnbezoekersvisa in het VK stijgen naar £135, terwijl EU-luchthavens gezichts- en vingerafdrukgegevens gaan verzamelen, wat de overstaptijden verlengt. Ten tweede moeten talentacquisitieteams die concurreren in Noord-Amerika en Europa strengere documentatie-eisen doorstaan, met name de Amerikaanse eis voor gedetailleerde looninformatie, wat mogelijke hiaten in salarisvergelijkingen kan blootleggen.



Business Standard merkt op dat er in april geen grote hervorming van Australische visa van start gaat, maar dat de inschrijving voor de Work-and-Holiday subclass 462 op 30 april sluit, wat de timing voor het werven van backpackers voor de kerstperiode in de detailhandel verscherpt. Mobiliteitsmanagers moeten ook de zesjarige limiet op door de federale overheid gefinancierde vestigingsdiensten in Canada in de gaten houden, omdat dit de ondersteuningsmogelijkheden voor Australische houders van een permanente verblijfsvergunning die naar Canada verhuizen, beperkt.

Praktische adviezen zijn onder meer het budgetteren van 10–15% extra voor overheidskosten bij internationale opdrachten in 2026, extra tijd inplannen voor afspraken op Schengen-luchthavens zodra het biometrische EES-systeem actief is, en het bijwerken van globale mobiliteitsportalen met het nieuwe USCIS-formulier. Werkgevers die personeel naar de VS sturen met blanket L-visa moeten ook rekening houden met extra controle, gezien Washingtons doel om visumselectie te koppelen aan de kwaliteit van de baan.

Al met al markeert de aprilregelgeving een duidelijke beleidslijn: bestemmingslanden gebruiken prijs- en nalevingsinstrumenten om hogeropgeleide en beter betaalde migranten te bevoordelen, wat het belang van tijdige administratie en gedegen salarisgegevens voor Australische bedrijven die concurreren op de wereldwijde talentmarkt vergroot.