Experts dringen er bij Australië op aan om immigratiedoelstellingen vast te stellen voor een ‘stabiele tijdelijke bevolking’

De langdurige immigratiediscussie in Australië draait vaak om de netto-overzeese migratie (NOM), maar een nieuw discussiestuk van de Australian National University stelt dat de werkelijke druk ligt bij het aantal mensen met tijdelijke visa. De auteurs, professor Alan Gamlen en demograaf Peter McDonald, wijzen erop dat het aandeel tijdelijke migranten is gestegen van 2,7 procent in 2010 naar meer dan 6 procent nu – een snellere groei dan in vergelijkbare economieën. Om de druk op huisvesting, vervoer en gezondheidszorg te verlichten, adviseren zij dat Canberra een concreet streefcijfer vaststelt voor het totale aantal tijdelijke bewoners en de instroom van permanente verblijfsvergunningen daarop afstemt.

Het rapport baseert zich op Canada’s besluit in 2024 om het aandeel tijdelijke bewoners te begrenzen op vijf procent van de bevolking. Hoewel dit de huurprijsstijgingen afremde, leidde het ook tot waarschuwingen over arbeidskrapte, wat een waarschuwing is voor Australië. Gamlen en McDonald stellen dat Australië deze valkuilen kan vermijden door pas een streefgetal te bepalen na een grondige analyse van de infrastructuurcapaciteit en arbeidsvraag. Een “stabiele tijdelijke populatie” zou duidelijkheid bieden aan regionale planners, universiteiten en werkgevers, en voorkomen dat er een ophoping ontstaat van tijdelijke werknemers zonder uitzicht op permanente verblijfsstatus.



Voor managers van internationale mobiliteit is dit voorstel belangrijk, omdat een limiet bepaalt hoeveel Subclass 482 Temporary Skill Shortage visa’s of werkvakantievisa jaarlijks kunnen worden toegekend. Bedrijven die afhankelijk zijn van buitenlandse projectmedewerkers kunnen te maken krijgen met strengere quota en moeten mogelijk overstappen op langduriger sponsorschappen of hun localisatiestrategieën versnellen. Ook universiteiten zullen hun werving moeten afstemmen op strengere limieten voor studentenvisa, wat een verschuiving betekent naar kwalitatief betere en duurdere studenten in plaats van kwantitatieve groei.

Politiek gezien komt dit voorstel op een gevoelig moment. De Albanese-regering verscherpt al de integriteitsregels en verhoogt de salariseisen voor vaardigheidsvisa, terwijl oppositiepartijen inspelen op zorgen over de kosten van levensonderhoud en pleiten voor forse bezuinigingen. Door de discussie te verleggen van jaarlijkse instroom naar het thema “tijdelijkheid” hopen de auteurs een meetinstrument te bieden dat tegemoetkomt aan de zorgen van kiezers zonder de economische groei te ondermijnen. Of ministers nu wel of niet een limiet invoeren, het rapport geeft aan dat het tijdperk van onbeperkte kortetermijnmigratie ten einde loopt – en dat arbeidsmarktplanners zich moeten voorbereiden op een situatie waarin toegang tot tijdelijke visa een begrensde, budgettaire voorziening wordt.