In een breuk met eerdere jurisprudentie heeft het vijfde Amerikaanse hof van beroep op 3 juli geoordeeld dat migranten die onder het uitgebreide verplichte detentiebeleid van de Trump-regering worden vastgehouden, na 90 dagen recht hebben op een individuele borgtochtzitting. Met een meerderheid van 2-1 verwierp het hof het argument van het Department of Homeland Security (DHS) dat niet-ingezetenen die al in de Verenigde Staten verblijven, opnieuw geclassificeerd kunnen worden als “aanvragers van toelating” en daardoor onbeperkt zonder rechterlijk toezicht vastgehouden mogen worden. In de meerderheidsoordeel verwijst rechter Leslie Southwick naar de uitspraak van het Hooggerechtshof uit 2001 in de zaak Zadvydas, waarin wordt benadrukt dat de grondwettelijke waarborg van due process “iedereen binnen onze grenzen” beschermt. Rechter Cory Wilson uitte in zijn minderheidsstandpunt de vrees dat deze uitspraak de volledige bevoegdheid van het Congres over immigratie ondermijnt.
![Hof van Beroep: DHS Moet Na 90 Dagen Borgtochten Aanbieden, Beperkt Massale Detentiebeleid]()
Voor mobiliteits- en HR-teams van bedrijven heeft deze uitspraak twee directe gevolgen. Ten eerste krijgen werknemers of hun gezinsleden die worden opgepakt tijdens ICE-acties een procedurele mogelijkheid om vrijgelaten te worden, wat de duur van onverwachte detentie verkort en zo verstoringen van projecten en gezinsleven beperkt. Ten tweede kunnen DHS en ICE hun handhavingsmiddelen verleggen naar uitzettingszaken die sneller kunnen worden afgehandeld, wat kan leiden tot een toename van chartervluchten naar het land van herkomst en nieuwe nalevingstermijnen voor bedrijven die gedetineerden in dienst hebben.
Aangezien er nu verschillende uitspraken bestaan over verplichte detentie, wordt verwacht dat het Hooggerechtshof zich in het volgende termijn hierover zal uitspreken. Tot die tijd doen multinationals met activiteiten in Texas, Louisiana en Mississippi er goed aan hun crisismanagementplannen bij te werken, lokale advocaten met ervaring in borgtochtzaken te raadplegen en buitenlandse medewerkers te informeren over hun rechten bij contact met ICE.
Voor mobiliteits- en HR-teams van bedrijven heeft deze uitspraak twee directe gevolgen. Ten eerste krijgen werknemers of hun gezinsleden die worden opgepakt tijdens ICE-acties een procedurele mogelijkheid om vrijgelaten te worden, wat de duur van onverwachte detentie verkort en zo verstoringen van projecten en gezinsleven beperkt. Ten tweede kunnen DHS en ICE hun handhavingsmiddelen verleggen naar uitzettingszaken die sneller kunnen worden afgehandeld, wat kan leiden tot een toename van chartervluchten naar het land van herkomst en nieuwe nalevingstermijnen voor bedrijven die gedetineerden in dienst hebben.
Aangezien er nu verschillende uitspraken bestaan over verplichte detentie, wordt verwacht dat het Hooggerechtshof zich in het volgende termijn hierover zal uitspreken. Tot die tijd doen multinationals met activiteiten in Texas, Louisiana en Mississippi er goed aan hun crisismanagementplannen bij te werken, lokale advocaten met ervaring in borgtochtzaken te raadplegen en buitenlandse medewerkers te informeren over hun rechten bij contact met ICE.
