In een belangrijke uitspraak van 6-3 op 3 juli heeft het Amerikaanse Hooggerechtshof in de zaak Mullin tegen Al Otro Lado geoordeeld dat asielzoekers die zich aan de Mexicaanse kant van een landgrens met de VS melden, juridisch gezien nog niet “zijn aangekomen” in de Verenigde Staten. Omdat fysieke binnenkomst nu de duidelijke grens is, mogen douane- en grensbewakingsfunctionarissen de omstreden praktijk van “metering” voortzetten: slechts een beperkt aantal asielzoekers per dag toelaten en de rest terugsturen om in Mexico te wachten. De uitspraak draait de beslissing van het Ninth Circuit terug en herintroduceert een beleid dat voor het eerst werd getest tijdens de regering-Obama, later werd uitgebreid onder voormalig president Trump, en in 2021 door lagere rechtbanken werd bevroren.
Rechter Samuel Alito, die namens de meerderheid schreef, stelde dat “in gewoon taalgebruik iemand pas is aangekomen als hij is binnengekomen,” waardoor het Congres vrij is – maar niet verplicht – om de wettelijke taal uit te breiden. In een felle dissentie waarschuwde rechter Sonia Sotomayor dat deze beslissing “levens zal kosten” doordat kwetsbare mensen gedwongen worden te blijven in gevaarlijke grenskampen waar aanrandingen, ontvoeringen en kartelgeweld veel voorkomen.
![Hooggerechtshof geeft groen licht voor grensbeleid ‘terugwijzing’, beperkt toegang tot asiel bij grensovergangen]()
Voor global mobility managers verandert deze uitspraak de manier waarop multinationals humanitaire overplaatsingen, trainees en meereizende familieleden regelen die mogelijk afhankelijk waren van het Amerikaanse asielsysteem. Bedrijven die risicovolle medewerkers uit Latijns-Amerika verplaatsen, moeten nu rekening houden met langere wachttijden in derde landen, Mexicaanse juridische bijstand inschakelen en budgetteren voor humanitaire parole-aanvragen of particuliere sponsorprogramma’s in plaats van directe aanvragen bij de grens. Reizenrisicoprogramma’s dienen ook hun zorgplichtbeoordelingen voor Amerikaanse opdrachten met grensoverschrijdend woon-werkverkeer te herzien.
Operationeel gezien geeft de uitspraak CBP ruime bevoegdheid om het aantal dagelijkse toelatingen bij alle landgrensovergangen te beperken, wat betekent dat zelfs visumhouders langere wachtrijen kunnen ervaren doordat agenten hun middelen anders inzetten. Bedrijven die vaak gebruikmaken van B-1- of TN-grensovergangen moeten rekening houden met sporadische vertragingen en reizigers instrueren om bewijs van urgente zakelijke redenen bij zich te dragen.
Tot slot voorspellen belangenorganisaties nieuwe rechtszaken over de vraag of het Department of Homeland Security een formele regelgeving zal vaststellen – een stap die een openbare consultatie kan vereisen en voor werkgevers extra onzekerheid kan veroorzaken.
Rechter Samuel Alito, die namens de meerderheid schreef, stelde dat “in gewoon taalgebruik iemand pas is aangekomen als hij is binnengekomen,” waardoor het Congres vrij is – maar niet verplicht – om de wettelijke taal uit te breiden. In een felle dissentie waarschuwde rechter Sonia Sotomayor dat deze beslissing “levens zal kosten” doordat kwetsbare mensen gedwongen worden te blijven in gevaarlijke grenskampen waar aanrandingen, ontvoeringen en kartelgeweld veel voorkomen.
Voor global mobility managers verandert deze uitspraak de manier waarop multinationals humanitaire overplaatsingen, trainees en meereizende familieleden regelen die mogelijk afhankelijk waren van het Amerikaanse asielsysteem. Bedrijven die risicovolle medewerkers uit Latijns-Amerika verplaatsen, moeten nu rekening houden met langere wachttijden in derde landen, Mexicaanse juridische bijstand inschakelen en budgetteren voor humanitaire parole-aanvragen of particuliere sponsorprogramma’s in plaats van directe aanvragen bij de grens. Reizenrisicoprogramma’s dienen ook hun zorgplichtbeoordelingen voor Amerikaanse opdrachten met grensoverschrijdend woon-werkverkeer te herzien.
Operationeel gezien geeft de uitspraak CBP ruime bevoegdheid om het aantal dagelijkse toelatingen bij alle landgrensovergangen te beperken, wat betekent dat zelfs visumhouders langere wachtrijen kunnen ervaren doordat agenten hun middelen anders inzetten. Bedrijven die vaak gebruikmaken van B-1- of TN-grensovergangen moeten rekening houden met sporadische vertragingen en reizigers instrueren om bewijs van urgente zakelijke redenen bij zich te dragen.
Tot slot voorspellen belangenorganisaties nieuwe rechtszaken over de vraag of het Department of Homeland Security een formele regelgeving zal vaststellen – een stap die een openbare consultatie kan vereisen en voor werkgevers extra onzekerheid kan veroorzaken.
