Een recente analyse van het Federaal Statistisch Bureau (FSB), gepubliceerd door de publieke omroep RSI op 4 juli, toont aan dat Zwitserland tussen het vierde kwartaal van 2020 en het vierde kwartaal van 2025 ongeveer 300.000 banen heeft toegevoegd—een groei van meer dan 5 procent. Het rapport benadrukt hoezeer immigratie de post-pandemische economische opleving van het land heeft ondersteund: het aantal buitenlandse werknemers steeg in dezelfde periode met 15 procent, terwijl de binnenlandse beroepsbevolking slechts met 0,4 procent toenam. Tegenwoordig heeft 35,8 procent van alle werkenden een buitenlands paspoort. Zonder de 120.000 naturalisaties die tussen 2020 en 2024 plaatsvonden, zou het aandeel buitenlandse arbeidskrachten volgens het FSB zelfs boven de 40 procent liggen.
Tekorten blijven nijpend in de gezondheidszorg, de publieke administratie en het onderwijs, terwijl de vraag naar functies in kantoren, IT en financiën afneemt. Voor mobiliteitsteams binnen bedrijven bevestigen deze cijfers het belang van voortdurende wervingsinspanningen binnen het EU/EFTA-talentennetwerk en onderstrepen ze de noodzaak om de beperkte B- en L-vergunningen voor specialisten uit derde landen veilig te stellen. Salarisgegevens uit hetzelfde rapport laten zien dat de reële lonen in 2025 met 1,6 procent zijn gestegen—de sterkste stijging sinds 2009—wat de kostenimplicaties van het verhuizen van personeel naar Zwitserland benadrukt.
De afname in het aantal vacatures (86.000 openstaande functies eind 2025 tegenover 123.000 in 2022) suggereert dat de piek van de aanwervingsgolf voorbij is, maar demografische uitdagingen—van vergrijzende babyboomers tot krapper wordende arbeidsmarkten in de EU—maken dat de lange termijn vraag naar buitenlandse expertise structureel blijft. Mobiliteitsadviseurs raden hun klanten aan om de personeelsplanningscycli voor 2027 vroeg te starten, rekening houdend met mogelijke vergunningbeperkingen en regionale salarisverschillen.
Vanuit integratieperspectief hernieuwen deze gegevens het debat over huisvesting, onderwijs en vervoersinfrastructuur in snelgroeiende kantons zoals Zürich en Vaud. Gemeentelijke autoriteiten bekijken al de dienstregelingen van het openbaar vervoer en tweetalige schoolopties om de groeiende expatpopulatie beter te kunnen opvangen.
Tekorten blijven nijpend in de gezondheidszorg, de publieke administratie en het onderwijs, terwijl de vraag naar functies in kantoren, IT en financiën afneemt. Voor mobiliteitsteams binnen bedrijven bevestigen deze cijfers het belang van voortdurende wervingsinspanningen binnen het EU/EFTA-talentennetwerk en onderstrepen ze de noodzaak om de beperkte B- en L-vergunningen voor specialisten uit derde landen veilig te stellen. Salarisgegevens uit hetzelfde rapport laten zien dat de reële lonen in 2025 met 1,6 procent zijn gestegen—de sterkste stijging sinds 2009—wat de kostenimplicaties van het verhuizen van personeel naar Zwitserland benadrukt.
De afname in het aantal vacatures (86.000 openstaande functies eind 2025 tegenover 123.000 in 2022) suggereert dat de piek van de aanwervingsgolf voorbij is, maar demografische uitdagingen—van vergrijzende babyboomers tot krapper wordende arbeidsmarkten in de EU—maken dat de lange termijn vraag naar buitenlandse expertise structureel blijft. Mobiliteitsadviseurs raden hun klanten aan om de personeelsplanningscycli voor 2027 vroeg te starten, rekening houdend met mogelijke vergunningbeperkingen en regionale salarisverschillen.
Vanuit integratieperspectief hernieuwen deze gegevens het debat over huisvesting, onderwijs en vervoersinfrastructuur in snelgroeiende kantons zoals Zürich en Vaud. Gemeentelijke autoriteiten bekijken al de dienstregelingen van het openbaar vervoer en tweetalige schoolopties om de groeiende expatpopulatie beter te kunnen opvangen.
