Ambasada Niemiec w Teheranie drastycznie ogranicza terminy wizyt, pozostawiając setki irańskich pracowników bez możliwości załatwienia spraw.

Niemieccy pracodawcy poszukujący inżynierów, pielęgniarek i praktykantów z Iranu ostrzegają przed zerwanymi kontraktami i opóźnionymi projektami po tym, jak ambasada Niemiec w Teheranie niemal całkowicie ograniczyła terminy wiz pracowniczych. W oświadczeniu dla VisaHQ z 27 listopada Federalne Ministerstwo Spraw Zagranicznych potwierdziło, że personel konsularny w Teheranie został „tymczasowo zredukowany”, priorytetowo traktując sprawy związane z łączeniem rodzin i pomocą humanitarną, kosztem kategorii pracowników wykwalifikowanych.

Ograniczenia te nastąpiły po burzliwym roku w Iranie: antyrządowych protestach, sporadycznych zamknięciach lotnisk oraz przekazaniu ambasady w lipcu nowemu zewnętrznemu operatorowi. Od tego czasu liczba dostępnych terminów spadła z około 1200 miesięcznie do „zaledwie kilkudziesięciu”, jak podaje MiGAZIN, niemiecki watchdog ds. migracji. Przed ambasadą w czwartek potencjalni migranci trzymali transparenty z napisami „Mamy kontrakty – dajcie nam wizy!”. Niektórzy z nich już przekroczyli daty rozpoczęcia pracy, inni zgłaszali, że niemieckie działy HR wycofują oferty, ponieważ nie da się dotrzymać okresów próbnych.

Statystyki niedoboru pracowników w Niemczech podkreślają ekonomiczne konsekwencje: Federalna Agencja Pracy podała w tym miesiącu, że liczba nieobsadzonych wakatów wynosi 1,73 miliona, z największym zapotrzebowaniem w sektorze opieki zdrowotnej i STEM. Kandydaci z Iranu, wielu z niemieckim wykształceniem i certyfikatami językowymi na poziomie B1–C1, są częścią oficjalnego programu rekrutacyjnego, który od 2022 roku zatrudnił ponad 4000 pracowników służby zdrowia. Pracodawcy muszą teraz sięgać po kosztowne rozwiązania zastępcze – tymczasową pracę zdalną z Iranu lub przenoszenie praktykantów do partnerskich placówek w Turcji – podczas gdy prawnicy ostrzegają, że przekroczenie sześciomiesięcznego terminu ważności wniosku wizowego może wymusić składanie dokumentów od nowa.



Prawnicy imigracyjni wskazują, że zaległości w Teheranie ujawniają szerszą słabość nowej ustawy o imigracji wykwalifikowanych pracowników w Niemczech. „Cyfrowe składanie wniosków pomaga, ale wizy nadal zależą od wąskich gardeł w poszczególnych placówkach” – zauważa berlińska adwokat Katharina Rau. Zachęca firmy do składania listów o wyjątkowej sytuacji powołujących się na „pilny interes gospodarczy” – co może przyspieszyć rozpatrzenie sprawy na podstawie artykułu 31 ustawy – choć skuteczność takich działań różni się w zależności od placówki.

Dla menedżerów ds. mobilności najważniejsza jest praktyczna rada: wydłużyć terminy rozpoczęcia pracy w umowach; zaplanować co najmniej 12–14 tygodni buforu dla zatrudnień z Iranu; oraz zgłaszać zagrożone projekty do sekcji gospodarczej ambasady za pośrednictwem AHK Iran. Niektóre międzynarodowe grupy przenoszą też pracowników mówiących po persku, którzy już są w UE, aby wypełnić luki – rozwiązanie tymczasowe, które wiąże się jednak z dodatkowymi kosztami relokacji.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych nie podało terminu przywrócenia pełnej obsady, informując jedynie, że oceny bezpieczeństwa i ograniczenia kadrowe są „w trakcie bieżącej analizy”. Tymczasem rekruterzy obawiają się efektu domina: „Jeśli Niemcy wyślą sygnał, że wizy są niepewne, Francja lub Kanada przejmą tych samych kandydatów” – mówi Farshad Rahimi, CEO frankfurckiej firmy MedTalent. W miarę jak globalna rywalizacja o talenty nabiera tempa, ograniczenia wizowe w Teheranie stały się nieoczekiwanym wąskim gardłem w szerszej walce Niemiec o konkurencyjność.