Nowy e-portal MOS w Polsce staje się jedynym kanałem składania wniosków o zezwolenie na pobyt, a rząd czterokrotnie podnosi opłaty

Polska przekroczyła cyfrowy Rubikon. Od 1 stycznia 2026 roku każdy wniosek o tymczasowy pobyt (w tym przedłużenia dla długoterminowych delegowanych i członków rodzin) musi być składany wyłącznie przez rządowy e-portal Moduł Obsługi Spraw (MOS). Dokumenty papierowe dostarczone do któregokolwiek z 16 urzędów wojewódzkich będą prawnie uznawane za „niezłożone”, co zmusza firmy i cudzoziemców do natychmiastowego przejścia na tryb online.

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych argumentuje, że po początkowych problemach czas rozpatrywania wniosków skróci się o 30%. Aby sfinansować dodatkowych pracowników i cyberbezpieczeństwo, standardowa opłata za pozwolenie na pobyt wzrosła z 100 do 400 zł, a pozwolenia dla pracowników delegowanych kosztują teraz 800 zł. Opłaty konsularne poszły w parze: wizy krajowe (typ D) podrożały do 200 euro, a wizy Schengen (typ C) do 90 euro. Budżety firm na mobilność pracowników na 2026 rok zostały zniweczone jednym rozporządzeniem, zmuszając działy HR do ponownego planowania wydatków lub przerzucania kosztów na poszczególne jednostki biznesowe.



Wczesni użytkownicy chwalą możliwość śledzenia spraw w czasie rzeczywistym, ale narzekają na usterki: certyfikaty kwalifikowanego podpisu elektronicznego nie ładują się poprawnie; sesje wygasają bez ostrzeżenia; bramka płatności odrzuca niektóre zagraniczne karty kredytowe. Mniejsi pracodawcy spoza dużych miast mają strome krzywe uczenia się, próbując założyć loginy w systemie Profil Zaufany po polsku i przeszkolić personel w obsłudze MOS. Doradcy imigracyjni zalecają robienie zrzutów ekranu na każdym etapie składania wniosku – niezapisany szkic utracony podczas awarii jest traktowany jak niedotrzymanie terminu.

Strategicznie zmiana to dopiero pierwszy krok. Do połowy 2026 roku rząd planuje przenieść do MOS także wnioski o pobyt stały, obywatelstwo, Kartę Niebieską oraz dla pracowników sezonowych. Firmy, które ustandaryzują pozyskiwanie podpisów elektronicznych, przeznaczą dodatkowy budżet (około 2 000–2 500 zł na każdego cudzoziemca) i scentralizują wiedzę „superużytkowników”, najlepiej przetrwają tę transformację. Te, które tego nie zrobią, ryzykują, że pracownicy stracą status i prawo do pracy, ponieważ dokumenty papierowe nie będą już przyjmowane do rozpatrzenia.