Głosowanie Parlamentu Europejskiego 26 marca, które zakończyło się wynikiem 389 do 206 za wprowadzeniem tzw. „centrów powrotów” migrantów poza terytorium UE, oznacza najważniejszą zmianę w polityce migracyjnej od dekady. Choć ustawa wymaga jeszcze zatwierdzenia przez Radę UE, zielone światło ze strony Parlamentu niemal gwarantuje, że państwa członkowskie – w tym Finlandia – wkrótce będą mogły przekazywać osoby, których wnioski o azyl zostały odrzucone, do ośrodków przetwarzania w krajach trzecich.
Fińskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych informuje, że Helsinki rozważą, czy centra te mogłyby uzupełniać, a nie zastępować, obecny system powrotów. Finlandia obecnie organizuje od 15 do 20 lotów deportacyjnych rocznie, jednak braki kadrowe w Fińskiej Służbie Imigracyjnej (Migri) oraz długie procedury odwoławcze często opóźniają usunięcia. „Gdyby istniała prawnie niepodważalna placówka UE, z pewnością rozważylibyśmy transfery indywidualne” – powiedział w piątek rano jeden z wysokich urzędników w rozmowie z Yle News.
Pracodawcy korzystający z pracowników sezonowych z krajów zwolnionych z wiz uważnie śledzą debatę; środowiska biznesowe obawiają się, że jeśli polityka centrów powrotów ograniczy nielegalne przemieszczanie się, może to zaostrzyć kontrole graniczne i spowolnić legalne podróże. Migri z kolei twierdzi, że takie rozwiązanie mogłoby odciążyć pracowników zajmujących się wydawaniem pozwoleń na pracę, jeśli spadnie liczba wniosków azylowych.
Organizacje broniące praw człowieka ostrzegają natomiast, że propozycja może osłabić prawne zabezpieczenia, które kraje nordyckie od dawna wspierają. Fińska Rada ds. Uchodźców przestrzega, że zatrzymani mogliby zostać „umieszczeni w prawnych czarnych dziurach” poza jurysdykcją UE, co powtarza obawy wyrażone w Brukseli w czwartek. Krytycy zwracają też uwagę, że wschodnia granica Finlandii pozostaje zamknięta dla większości podróżnych z powodu tzw. „instrumentalizowanej” migracji przez Rosję; ich zdaniem procedury poza granicami UE nie rozwiążą tego impasu.
![Parlament UE popiera „Centra Powrotów” dla odrzuconych wnioskodawców azylu – co to oznacza dla Finlandii]()
Z punktu widzenia zgodności z przepisami, firmy rotujące pracowników przez Finlandię powinny przygotować się na dodatkowe kontrole dokumentów. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych już opracowuje wytyczne dla funkcjonariuszy granicznych, nakazujące weryfikację, czy cudzoziemcy, którym wcześniej odmówiono lub cofnięto wizę Schengen, nie próbują ponownie wjechać na podstawie dokumentów służbowych. Międzynarodowe korporacje będą więc musiały dokładnie sprawdzać historię podróży swoich pracowników oraz upewnić się, że wszelkie wcześniejsze wnioski azylowe zostały ostatecznie rozstrzygnięte.
Prawnicy imigracyjni przewidują również wzrost liczby zatrzymań do czasu deportacji, co może skomplikować sprawy dotyczące łączenia rodzin, zwłaszcza w przypadku gospodarstw domowych o mieszanym statusie prawnym.
Harmonogram jest napięty: ambasadorowie UE mają zatwierdzić tekst Parlamentu na początku kwietnia, a Rada może głosować już podczas posiedzenia ds. sprawiedliwości i spraw wewnętrznych 15 kwietnia. Po ostatecznym zatwierdzeniu rozporządzenie wejdzie w życie 20 dni po publikacji w Dzienniku Urzędowym UE – czyli pod koniec maja lub na początku czerwca. Finlandia będzie miała wtedy sześć miesięcy na przygotowanie krajowej ustawy wykonawczej, wymaganej przez konstytucję.
Dla menedżerów ds. mobilności to właśnie wtedy staną się jasne procedury specyficzne dla Finlandii oraz praktyczne konsekwencje dla pracowników delegowanych.
Fińskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych informuje, że Helsinki rozważą, czy centra te mogłyby uzupełniać, a nie zastępować, obecny system powrotów. Finlandia obecnie organizuje od 15 do 20 lotów deportacyjnych rocznie, jednak braki kadrowe w Fińskiej Służbie Imigracyjnej (Migri) oraz długie procedury odwoławcze często opóźniają usunięcia. „Gdyby istniała prawnie niepodważalna placówka UE, z pewnością rozważylibyśmy transfery indywidualne” – powiedział w piątek rano jeden z wysokich urzędników w rozmowie z Yle News.
Pracodawcy korzystający z pracowników sezonowych z krajów zwolnionych z wiz uważnie śledzą debatę; środowiska biznesowe obawiają się, że jeśli polityka centrów powrotów ograniczy nielegalne przemieszczanie się, może to zaostrzyć kontrole graniczne i spowolnić legalne podróże. Migri z kolei twierdzi, że takie rozwiązanie mogłoby odciążyć pracowników zajmujących się wydawaniem pozwoleń na pracę, jeśli spadnie liczba wniosków azylowych.
Organizacje broniące praw człowieka ostrzegają natomiast, że propozycja może osłabić prawne zabezpieczenia, które kraje nordyckie od dawna wspierają. Fińska Rada ds. Uchodźców przestrzega, że zatrzymani mogliby zostać „umieszczeni w prawnych czarnych dziurach” poza jurysdykcją UE, co powtarza obawy wyrażone w Brukseli w czwartek. Krytycy zwracają też uwagę, że wschodnia granica Finlandii pozostaje zamknięta dla większości podróżnych z powodu tzw. „instrumentalizowanej” migracji przez Rosję; ich zdaniem procedury poza granicami UE nie rozwiążą tego impasu.
Z punktu widzenia zgodności z przepisami, firmy rotujące pracowników przez Finlandię powinny przygotować się na dodatkowe kontrole dokumentów. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych już opracowuje wytyczne dla funkcjonariuszy granicznych, nakazujące weryfikację, czy cudzoziemcy, którym wcześniej odmówiono lub cofnięto wizę Schengen, nie próbują ponownie wjechać na podstawie dokumentów służbowych. Międzynarodowe korporacje będą więc musiały dokładnie sprawdzać historię podróży swoich pracowników oraz upewnić się, że wszelkie wcześniejsze wnioski azylowe zostały ostatecznie rozstrzygnięte.
Prawnicy imigracyjni przewidują również wzrost liczby zatrzymań do czasu deportacji, co może skomplikować sprawy dotyczące łączenia rodzin, zwłaszcza w przypadku gospodarstw domowych o mieszanym statusie prawnym.
Harmonogram jest napięty: ambasadorowie UE mają zatwierdzić tekst Parlamentu na początku kwietnia, a Rada może głosować już podczas posiedzenia ds. sprawiedliwości i spraw wewnętrznych 15 kwietnia. Po ostatecznym zatwierdzeniu rozporządzenie wejdzie w życie 20 dni po publikacji w Dzienniku Urzędowym UE – czyli pod koniec maja lub na początku czerwca. Finlandia będzie miała wtedy sześć miesięcy na przygotowanie krajowej ustawy wykonawczej, wymaganej przez konstytucję.
Dla menedżerów ds. mobilności to właśnie wtedy staną się jasne procedury specyficzne dla Finlandii oraz praktyczne konsekwencje dla pracowników delegowanych.
Źródło: Deutsche Welle
