Regionalny sąd administracyjny w Koblencji mocno skrytykował dwuletnią politykę Berlina polegającą na systematycznych kontrolach tożsamości na lądowych granicach Niemiec z krajami UE. Wyrok, wydany 28 kwietnia, stwierdził, że Ministerstwo Spraw Wewnętrznych nie wykazało „poważnego nowego zagrożenia” wymaganego na mocy artykułów 25-28 Kodeksu Granicznego Schengen przed przedłużeniem kontroli jesienią ubiegłego roku. Sprawę wytoczył profesor prawa karnego, który został zatrzymany podczas powrotu z Luksemburga – co stanowi ironiczny kontrast do obchodów 40. rocznicy porozumienia z Schengen. Choć wyrok formalnie dotyczy tylko sytuacji powoda, to daje on prawne wsparcie rosnącej presji politycznej ze strony samorządów holenderskich, belgijskich i luksemburskich, które skarżą się na chaos komunikacyjny i wypadki spowodowane punktami kontrolnymi. Sąd uznał, że ogólne odniesienia do nielegalnej migracji i przestępczości nie wystarczają, by zignorować podstawową zasadę swobodnego przepływu w UE, a rząd skrytykował za brak danych dotyczących zdolności przyjmowania azylantów czy działań policyjnych. Dla firm przewożących pracowników lub towary przez granice z Holandią i Luksemburgiem to nie tylko kwestia prawna. Firmy logistyczne raportują opóźnienia rzędu 30-40 minut na ciężarówkę podczas kontroli; niemieccy detaliści działający w systemach just-in-time szacują, że każda dodatkowa godzina na granicy kosztuje około 180 euro w postaci kosztów pracy i zapasów. Ostateczne zniesienie kontroli usunęłoby więc przeszkody dla transportów wewnątrzunijnych obsługujących zakłady w Akwizgranie, Düsseldorfie i Kolonii. Berlin zapowiedział już apelację, argumentując, że wyrok nie ma charakteru ogólnego. W międzyczasie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych ma opublikować nowe oceny ryzyka, które mają wzmocnić jego stanowisko – proces ten może jednak wprowadzić kolejne komplikacje, jeśli zaostrzone zostaną kryteria rozróżniające kontrole „celowane” od „systematycznych”. Menedżerowie ds. mobilności powinni śledzić harmonogram apelacji (decyzja raczej nie zapadnie przed czwartym kwartałem 2026 roku) i aktualizować protokoły podróży pracowników, zwłaszcza tych przekraczających granicę codziennie. W przypadku niepowodzenia apelacji Niemcy dołączą do Danii, Szwecji i Finlandii w wycofywaniu kontroli wewnętrznych wprowadzonych w czasie pandemii, co oznacza powrót do poziomu mobilności sprzed 2020 roku. To z kolei może ponownie wywołać w Brukseli dyskusje na temat uproszczenia Kodeksu i ustalenia jasniejszych kryteriów przyszłych odstępstw – reform, o które od dawna zabiegają korporacje, by zapewnić przewidywalność podróży służbowych w ramach jednolitego rynku.
Źródło: NL Times
