Cathay Pacific przesuwa wznowienie lotów na Bliski Wschód na koniec października z powodu narastających napięć w regionie

Cathay Pacific odłożył plany wznowienia codziennych lotów pasażerskich na trasie Hongkong–Dubaj oraz czterokrotnych tygodniowo lotów Hongkong–Rijad, przesuwając start z 1 września na 25–26 października. Linia powołała się na „najnowsze wydarzenia na Bliskim Wschodzie” po tygodniu wzajemnych ataków między siłami USA a wspieranymi przez Iran milicjami, które zakłóciły korytarze powietrzne w Zatoce Perskiej. Decyzja, ogłoszona pod koniec 17 lipca, opóźnia także powrót frachtowych lotów Cathay do Rijadu, pierwotnie planowany na 1 sierpnia. Pasażerom z biletami na wrzesień oferowane są bezpłatne zwroty, możliwość przebookowania przez linie partnerskie lub ponownej rezerwacji po wznowieniu lotów. Menedżerowie podróży służbowych z zespołami projektowymi w Arabii Saudyjskiej i ZEA powinni rozważyć alternatywne trasy przez Doha, Abu Zabi lub Singapur, gdzie dostępność miejsc pozostaje stabilna. Ruch na Bliskim Wschodzie był jednym z ostatnich segmentów dalekodystansowych Cathay, które nie wróciły jeszcze do poziomów sprzed pandemii. Opóźnienie pokazuje, jak punkty zapalne geopolityki mogą podważyć narrację o odbudowie hubu w Hongkongu, właśnie gdy lotnisko odzyskuje 80 procent pasażerów z 2019 roku. Analitycy lotniczy szacują, że przesunięcie opóźni dostępność około 25 000 miejsc dla pasażerów oraz 2 000 ton ładunków o wysokiej wartości w lukratywnym okresie jesiennym. Cathay zapowiedział, że będzie „bacznie monitorować rozwijającą się sytuację” i pozostaje zaangażowany w rozwój siatki po ustabilizowaniu się warunków bezpieczeństwa i handlowych. Rząd Hongkongu, który posiada 53 procent udziałów z prawem głosu w Cathay w ramach pakietu ratunkowego z czasów pandemii, został poinformowany o ocenie ryzyka, ale nie nakazał wycofania się przewoźnika. Dla ekspatów i regionalnych centrów operacyjnych z siedzibą w Hongkongu, które polegają na połączeniach z Bliskim Wschodem tego samego dnia, ta sytuacja jest przypomnieniem o konieczności elastyczności w politykach mobilności – utrzymaniu umów z wieloma przewoźnikami, wydłużonej ważności biletów oraz opcji wirtualnych delegacji – aż do złagodzenia premii za ryzyko geopolityczne.