Nowa Dyrektywa 119 stawia wnioskodawców o wizy dla wykwalifikowanych pracowników na lądzie na czele kolejki

Bez większego rozgłosu, Dyrektywa Ministerialna nr 119 weszła w życie 25 lipca — pięć dni zanim większość menedżerów ds. mobilności zdążyła się z nią zapoznać. Departament Spraw Wewnętrznych zaktualizował stronę dotyczącą priorytetów przetwarzania pod koniec 3 sierpnia, potwierdzając, że niemal wszystkie kategorie wiz stałych i tymczasowych dla wykwalifikowanych pracowników będą teraz rozpatrywane przede wszystkim według *fizycznej lokalizacji wnioskodawcy*, a następnie według zawodu. W nowej hierarchii najwyższy priorytet mają zawody związane z egzekwowaniem prawa i obroną narodową, jeśli wnioski zostały złożone na terenie Australii, następnie te same zawody złożone spoza kraju. Trzeci priorytet przypada na wnioski złożone na terenie Australii w sektorach budownictwa, opieki zdrowotnej i edukacji, a *wszystkie pozostałe wnioski krajowe* zajmują miejsce czwarte. Wnioskodawcy spoza Australii w innych kategoriach zostali przesunięci na piąty — i najwolniejszy — poziom. Business Council of Australia ostrzega, że ta zmiana może stać się samonakładaną blokadą w dostępie do talentów. „Zmiana zasad w trakcie roku utrudnia firmom realizującym projekty odnawialnych źródeł energii, centra badawcze i centra danych pozyskanie niszowych umiejętności, które po prostu jeszcze tu nie istnieją” — powiedział dyrektor generalny Bran Black w rozmowie z *Australian Financial Review*, apelując do Canberry o zachowanie prawdziwych ścieżek dla wykwalifikowanych pracowników. Start-upy zależne od globalnych talentów technologicznych już rozważają, czy nie zakładać nowych zespołów w Singapurze lub Nowej Zelandii. Dla zespołów ds. mobilności międzynarodowej natychmiastowy efekt jest taktyczny: można spodziewać się szybszego rozpatrzenia wniosków pracowników już przebywających w kraju na wizach absolwenckich lub tymczasowych wizach niedoboru, ale trzeba przygotować się na wydłużone terminy — potencjalnie powyżej 18 miesięcy — dla zatrudnień spoza Australii. Pracodawcy powinni: 1) zidentyfikować kluczowe przypadki spoza kraju i rozważyć tymczasowe rozwiązania pracy zdalnej; 2) uwzględnić zwiększone koszty związane z nadzorem nad wynagrodzeniami; 3) zaplanować dodatkowe wydatki na podróże, gdy wizy w końcu zostaną zatwierdzone, biorąc pod uwagę prawdopodobieństwo krótkich okien mobilizacyjnych. Prawnicy imigracyjni podkreślają również, że wnioskodawcy składający wnioski spoza Australii *nie mogą* obejść systemu, wjeżdżając do kraju później; priorytet przetwarzania jest przypisany do lokalizacji wnioskodawcy *w momencie złożenia wniosku*. Firmy więc śpieszą się z rezerwowaniem pilnych podróży, aby kandydaci mogli złożyć wnioski na australijskiej ziemi, zanim kolejne zmiany polityki pojawią się w nadchodzącym budżecie federalnym.