Ekonomiści ostrzegają, że odwrócenie migracji wywołałoby recesję na własne życzenie

W szczegółowej analizie opublikowanej w nocy, Guardian bada bezprecedensowe propozycje partii One Nation, a w mniejszym stopniu Koalicji, dotyczące celowego wprowadzenia ujemnej netto migracji zagranicznej (NOM) w Australii na kilka lat. Historyk gospodarczy Mark Cully zauważa, że Australia odnotowywała ujemną NOM jedynie podczas wojen, pandemii lub głębokich recesji – nigdy z powodów politycznych. Celowe obniżenie tego wskaźnika poniżej zera, jego zdaniem, niemal na pewno doprowadziłoby do długotrwałego spowolnienia gospodarczego, ponieważ uniwersytety, budownictwo i gospodarki regionalne w dużej mierze opierają się na tymczasowych migrantach. Podobne obawy wyrażają grupy biznesowe. Raport skarbowy z 2021 roku szacuje, że każdy wykwalifikowany migrant przynosi korzyść fiskalną w wysokości 198 000 AUD przez całe życie, podczas gdy przeciętny Australijczyk generuje netto koszt fiskalny na poziomie 85 000 AUD; ograniczanie wiz oznacza więc spadek dochodów w momencie, gdy starzenie się społeczeństwa przyspiesza wydatki. Pracodawcy z regionów wskazali w raporcie, że już teraz borykają się z poważnymi brakami kadrowymi w sektorze opieki zdrowotnej i gastronomii, ostrzegając, że gospodarka „straciłaby na wartości”, gdyby dalsze ograniczenia dotknęły pracowników sezonowych i absolwentów. Artykuł podkreśla również, że dekada braku spójnej polityki pozwoliła na gwałtowny wzrost liczby tymczasowych wiz. Tymczasowi migranci (z wyłączeniem Nowozelandczyków i turystów) stanowią obecnie 6,6% populacji, co jest ponad dwukrotnie wyższym udziałem niż w 2011 roku. Eksperci podkreślają, że prawdziwym wyzwaniem reform jest zrównoważenie programów tymczasowych i stałych, a nie „hamowanie gwałtowne”. Dla menedżerów ds. mobilności pracowniczej przesłanie jest jasne: drastyczne cięcia lub odwrócenie polityki migracyjnej zaostrzy rynek pracy, podniesie koszty delegacji i zaszkodzi reputacji Australii jako regionalnego centrum talentów. Firmy powinny już teraz współpracować ze stowarzyszeniami branżowymi, aby oszacować ryzyka ekonomiczne i lobbować za opartymi na dowodach, sektorowymi rozwiązaniami wizowymi.