In een buitengewone zitting op 23 december 2025 heeft het Lagerhuis wetsvoorstel C-12 aangenomen – officieel de Wet ter Versterking van Canada’s Immigratiesysteem en Grensbewaking – na slechts zes weken commissiestudie. Het 326 pagina’s tellende omnibuswetsvoorstel gaat nu naar de Senaat, waar de regering hoopt op goedkeuring door de Gouverneur-Generaal voordat het parlement in februari met reces gaat.
Wetsvoorstel C-12 is de grootste herziening van Canada’s vluchtelingenbepalingssysteem sinds het begin van de jaren 2000. De wetgeving zou de meeste mensen verbieden een vluchtelingenclaim in te dienen als ze meer dan 12 maanden na aankomst in Canada wachten, en claims die bij een landgrenspost worden ingediend meer dan 14 dagen na de eerste aankomst in de Verenigde Staten, ongeldig verklaren. Degenen die worden uitgesloten, worden doorgestuurd naar een ingekort “pre-removal risk assessment”-proces dat historisch gezien ongeveer 80 procent van de aanvragen afwijst, wat effectief leidt tot versnelde uitzettingen.
![Huis van Commons haast zich met wetsvoorstel C-12, verscherpt asielregels en breidt grensbevoegdheden uit]()
Naast asiel geeft het wetsvoorstel de minister van Immigratie de bevoegdheid om tijdens een “noodsituatie” elke visumcategorie tot twee jaar “te pauzeren, beperken of annuleren” – een bepaling waarvan critici vrezen dat deze gebruikt kan worden om internationale studenten- of werkvergunningenstromen met weinig waarschuwing te bevriezen. Ook krijgt de Canada Border Services Agency (CBSA) toestemming om meer biometrische gegevens en reisgeschiedenis te verzamelen en te delen met Amerikaanse autoriteiten en provinciale politie, wat zorgen over privacy oproept.
De regering stelt dat de hervormingen nodig zijn om de druk op de Immigratie- en Vluchtelingenraad te verlichten en om “forumshopping” bij de grensovergangen tussen Canada en de VS tegen te gaan. Bedrijfsorganisaties maken zich echter zorgen dat de brede ministeriële bevoegdheden kunnen leiden tot regelgevingsonzekerheid voor werkgevers die afhankelijk zijn van het Temporary Foreign Worker Program en internationale talentmobiliteit. Mensenrechtenorganisaties waarschuwen ondertussen dat de Safe Third Country Agreement met Washington de toegang tot bescherming al beperkt en dat wetsvoorstel C-12 het risico loopt de verplichtingen van Canada onder het Vluchtelingenverdrag van 1951 te schenden.
Als het wetsvoorstel wet wordt, kunnen bedrijven meer nalevingsinspecties bij grensovergangen verwachten, snellere uitzettingen van afgewezen asielzoekers en de mogelijkheid dat specifieke werkvergunningcategorieën met minimale consultatie worden bevroren. Mobiliteitsmanagers wordt aangeraden de Senaatsdebatten in januari te volgen en noodplannen voor grensoverschrijdende werknemers voor te bereiden, wiens status door een plotselinge beleids“pauze” kan worden beïnvloed.
Wetsvoorstel C-12 is de grootste herziening van Canada’s vluchtelingenbepalingssysteem sinds het begin van de jaren 2000. De wetgeving zou de meeste mensen verbieden een vluchtelingenclaim in te dienen als ze meer dan 12 maanden na aankomst in Canada wachten, en claims die bij een landgrenspost worden ingediend meer dan 14 dagen na de eerste aankomst in de Verenigde Staten, ongeldig verklaren. Degenen die worden uitgesloten, worden doorgestuurd naar een ingekort “pre-removal risk assessment”-proces dat historisch gezien ongeveer 80 procent van de aanvragen afwijst, wat effectief leidt tot versnelde uitzettingen.
Naast asiel geeft het wetsvoorstel de minister van Immigratie de bevoegdheid om tijdens een “noodsituatie” elke visumcategorie tot twee jaar “te pauzeren, beperken of annuleren” – een bepaling waarvan critici vrezen dat deze gebruikt kan worden om internationale studenten- of werkvergunningenstromen met weinig waarschuwing te bevriezen. Ook krijgt de Canada Border Services Agency (CBSA) toestemming om meer biometrische gegevens en reisgeschiedenis te verzamelen en te delen met Amerikaanse autoriteiten en provinciale politie, wat zorgen over privacy oproept.
De regering stelt dat de hervormingen nodig zijn om de druk op de Immigratie- en Vluchtelingenraad te verlichten en om “forumshopping” bij de grensovergangen tussen Canada en de VS tegen te gaan. Bedrijfsorganisaties maken zich echter zorgen dat de brede ministeriële bevoegdheden kunnen leiden tot regelgevingsonzekerheid voor werkgevers die afhankelijk zijn van het Temporary Foreign Worker Program en internationale talentmobiliteit. Mensenrechtenorganisaties waarschuwen ondertussen dat de Safe Third Country Agreement met Washington de toegang tot bescherming al beperkt en dat wetsvoorstel C-12 het risico loopt de verplichtingen van Canada onder het Vluchtelingenverdrag van 1951 te schenden.
Als het wetsvoorstel wet wordt, kunnen bedrijven meer nalevingsinspecties bij grensovergangen verwachten, snellere uitzettingen van afgewezen asielzoekers en de mogelijkheid dat specifieke werkvergunningcategorieën met minimale consultatie worden bevroren. Mobiliteitsmanagers wordt aangeraden de Senaatsdebatten in januari te volgen en noodplannen voor grensoverschrijdende werknemers voor te bereiden, wiens status door een plotselinge beleids“pauze” kan worden beïnvloed.
Bron: The Guardian
