India gebruikte op 30 juni 2026 tijdens het allereerste Human Resource Mobility Forum in New Delhi de gelegenheid om een ambitieuze diplomatieke campagne te presenteren die gericht is op het openen van meer legale routes voor de mobiliteit van mensen. Minister van Buitenlandse Zaken Dr. S. Jaishankar vertelde de aanwezigen dat New Delhi inmiddels 28 Migratie- en Mobiliteitspartnerschapsovereenkomsten (MMPA’s) heeft gesloten met 26 landen, verspreid over alle belangrijke regio’s, en dat er nog meerdere overeenkomsten in onderhandeling zijn. Deze overheidsakkoorden verplichten beide partijen doorgaans tot snellere visumafhandeling voor hoogopgeleide werknemers en studenten, samenwerking op het gebied van sociale zekerheidsrechten, gezamenlijke acties tegen mensenhandel en frauduleuze recruiters, en gestructureerde dialoog over arbeidsmarktbehoeften.
Jaishankar benadrukte dat India streeft naar “veilige, ordentelijke en legale mobiliteit” en verwees naar het digitale e-Migrate platform, waarmee sinds 2015 meer dan vijf miljoen goedkeuringen voor werk in het buitenland zijn afgegeven. Door end-to-end digitale controles te integreren, biedt het systeem Indiase ambassades en buitenlandse werkgevers realtime inzicht in contractvoorwaarden en het welzijn van werknemers. Voor Indiase bedrijven die wereldwijd personeel uitzenden, betekenen de MMPA’s minder administratieve rompslomp en een duidelijker kader voor sociale zekerheidsbijdragen. Voor bestemmingslanden – van Duitsland en Frankrijk tot Japan en Australië – bieden de overeenkomsten een oplossing voor dreigende tekorten aan vaardigheden. Door wervingskanalen te koppelen aan geverifieerde talentenpools en verplichte pre-departure trainingen, hopen de partners het nalevingsrisico te verkleinen en tegelijkertijd gebruik te maken van India’s grote, Engelssprekende beroepsbevolking.
![India sluit 28 partnerschapsovereenkomsten voor migratie en mobiliteit met 26 landen]()
Indiase functionarissen geven aan dat de volgende onderhandelingsronde zich zal richten op West-Aziatische en Afrikaanse landen waar nog veel informele arbeidsstromen bestaan. In de praktijk kunnen werkgevers vooral stapsgewijze voordelen verwachten, geen plotselinge veranderingen. Elke MMPA heeft zijn eigen implementatietijdlijn en vereist vaak aanpassingen in de nationale visumregels. Bedrijven doen er goed aan de aankondigingen van ambassades te volgen en nieuwe categorieën – zoals versnelde intra-company transferees (ICT) visa – op te nemen in hun mobiliteitsstrategieën zodra deze beschikbaar komen.
Het grotere signaal is echter politiek van aard. Door mobiliteit nadrukkelijk op de buitenlandse beleidsagenda te zetten, positioneert India zich als een langdurige talentpartner voor landen die kampen met demografische krimp. Deze strategische benadering kan de toekomstige liberalisering versnellen, niet alleen binnen de traditionele IT- en zorgsectoren, maar ook in groene technologie, kunstmatige intelligentie en defensieproductie.
Jaishankar benadrukte dat India streeft naar “veilige, ordentelijke en legale mobiliteit” en verwees naar het digitale e-Migrate platform, waarmee sinds 2015 meer dan vijf miljoen goedkeuringen voor werk in het buitenland zijn afgegeven. Door end-to-end digitale controles te integreren, biedt het systeem Indiase ambassades en buitenlandse werkgevers realtime inzicht in contractvoorwaarden en het welzijn van werknemers. Voor Indiase bedrijven die wereldwijd personeel uitzenden, betekenen de MMPA’s minder administratieve rompslomp en een duidelijker kader voor sociale zekerheidsbijdragen. Voor bestemmingslanden – van Duitsland en Frankrijk tot Japan en Australië – bieden de overeenkomsten een oplossing voor dreigende tekorten aan vaardigheden. Door wervingskanalen te koppelen aan geverifieerde talentenpools en verplichte pre-departure trainingen, hopen de partners het nalevingsrisico te verkleinen en tegelijkertijd gebruik te maken van India’s grote, Engelssprekende beroepsbevolking.
Indiase functionarissen geven aan dat de volgende onderhandelingsronde zich zal richten op West-Aziatische en Afrikaanse landen waar nog veel informele arbeidsstromen bestaan. In de praktijk kunnen werkgevers vooral stapsgewijze voordelen verwachten, geen plotselinge veranderingen. Elke MMPA heeft zijn eigen implementatietijdlijn en vereist vaak aanpassingen in de nationale visumregels. Bedrijven doen er goed aan de aankondigingen van ambassades te volgen en nieuwe categorieën – zoals versnelde intra-company transferees (ICT) visa – op te nemen in hun mobiliteitsstrategieën zodra deze beschikbaar komen.
Het grotere signaal is echter politiek van aard. Door mobiliteit nadrukkelijk op de buitenlandse beleidsagenda te zetten, positioneert India zich als een langdurige talentpartner voor landen die kampen met demografische krimp. Deze strategische benadering kan de toekomstige liberalisering versnellen, niet alleen binnen de traditionele IT- en zorgsectoren, maar ook in groene technologie, kunstmatige intelligentie en defensieproductie.
Bron: Akashvani News
