Rekordowe oczekiwania na wizę utrzymują się, a wnioskodawca H-1B otrzymuje termin w konsulacie dopiero na 2027 rok

Wirusowy wpis na indyjskich forach imigracyjnych wywołał poruszenie 23 kwietnia, gdy pracownik na wizie H-1B, próbujący umówić się na wizytę w celu uzyskania pieczątki wizowej w USA, otrzymał pierwszą dostępną datę rozmowy dopiero na sierpień 2027 roku w konsulacie w Chennai, mimo że logował się o 3:30 rano czasu lokalnego. Financial Express przeprowadził wywiady z prawnikami imigracyjnymi, którzy potwierdzili, że wieloletnie oczekiwania są nadal powszechne w wielu obciążonych placówkach, takich jak Mumbai, Nowe Delhi czy Hyderabad. Problem narasta mimo rozszerzenia przez Departament Stanu zwolnień z rozmów kwalifikacyjnych przy odnowieniach w tej samej kategorii wizowej oraz pilotażowego programu „mail-in revalidation” dla niektórych posiadaczy H-1B przebywających w USA. Popyt znacznie przewyższa dostępne zasoby kadrowe. W roku fiskalnym 2025 Indie stanowiły 47% wszystkich wydanych wiz kategorii H na świecie, jednak otrzymały jedynie 32% czasu pracy oficerów konsularnych, według statystyk obciążenia placówek. Dla pracodawców to poważny problem kadrowy. Cudzoziemcy przebywający poza USA z wygasłą pieczątką wizową nie mogą wrócić do pracy, dopóki nie przejdą rozmowy kwalifikacyjnej, nawet jeśli ich status I-797 jest nadal ważny. To wymusza planowanie awaryjne związane z podróżami służbowymi, nagłymi sytuacjami rodzinnymi czy rotacyjnymi przydziałami. Niektóre firmy odradzają teraz wyjazdy zagraniczne w pierwszych 12 miesiącach nowej wizy H-1B, obawiając się, że pracownicy mogą utknąć za granicą. Długoterminowe rozwiązania zależą od decyzji Kongresu i obietnic Departamentu Stanu dotyczących rozszerzenia pilotażu odnowień wiz w kraju ponad obecny limit 20 000 przypadków. Do tego czasu menedżerowie ds. mobilności międzynarodowej powinni planować kalendarze konsularne z rocznym wyprzedzeniem, zabezpieczać możliwość korzystania z drop-boxów tam, gdzie to możliwe, oraz przygotować plany awaryjne na wypadek nagłych odwołań. Ta sytuacja uwypukla szerszy problem: USA jednocześnie konkurują o talenty STEM i niedofinansowują swoją sieć konsularną, niezbędną do utrzymania mobilności tych specjalistów. Jeśli przepustowość nie wzrośnie, pracodawcy mogą coraz częściej przenosić projekty bliżej granic – do Kanady lub Meksyku, gdzie proces uzyskiwania pozwoleń na pracę trwa tygodnie, a nie lata.