Wnioski o zezwolenie na pobyt i pracę w Hiszpanii wzrosły o 32% rok do roku

Biura imigracyjne w Hiszpanii są bardziej obciążone niż kiedykolwiek wcześniej. Dane opublikowane przez Ministerstwo Integracji, Zabezpieczenia Społecznego i Migracji, a przytoczone przez La Voz de Galicia 21 maja, pokazują, że między majem 2025 a kwietniem 2026 złożono 1,6 miliona wniosków o pozwolenia na pobyt i pracę – to wzrost o 32% w porównaniu do analogicznego okresu rok wcześniej. Większość wniosków dotyczyła trzech głównych kategorii „arraigo” (opartych na zakorzenieniu), wprowadzonych w reformie przepisów imigracyjnych z 2022 roku i rozszerzonych przez Ustawę Organiczną 1/2025, która uprościła wymagania dokumentacyjne i umożliwiła składanie wniosków online. Pracodawcy i władze regionalne wskazują, że wzrost ten odzwierciedla zarówno napięty rynek pracy w Hiszpanii – bezrobocie spadło poniżej 11% po raz pierwszy od 2008 roku – jak i ciche przyzwolenie rządu na wykorzystanie kanałów imigracyjnych do zapełnienia chronicznych braków kadrowych w budownictwie, hotelarstwie i opiece nad osobami starszymi.

Za tym imponującym wynikiem kryje się istotna zmiana jakościowa: 61% nowych pozwoleń zostało złożonych przez osoby przebywające już w Hiszpanii, korzystające z przepisów pozwalających nieregularnym migrantów na ubieganie się o legalizację po dwóch latach udokumentowanego pobytu, jeśli ukończyli akredytowane szkolenie zawodowe, lub po trzech latach, jeśli mogą wykazać stabilne zatrudnienie. Jeszcze rok temu odsetek wniosków składanych z terenu kraju wynosił 46%. Według urzędników ministerstwa, ta zmiana zmniejsza zaległości w konsulatach, ale wydłuża czas rozpatrywania spraw w kraju, zwłaszcza w Madrycie, Barcelonie, Walencji i Maladze, gdzie terminy oczekiwania na wizytę sięgają teraz trzech do czterech miesięcy.



Dla firm te liczby to zarówno ulga, jak i ostrzeżenie. Większa pula legalnie zatrudnionych pracowników daje przedsiębiorstwom więcej możliwości rekrutacji i zmniejsza ryzyko naruszeń w łańcuchach dostaw. Jednak czas potrzebny na zatrudnienie pozostaje nieprzewidywalny; menedżerowie ds. mobilności korporacyjnej informują, że uzyskanie numeru ubezpieczenia społecznego (NUSS) i karty pobytu dla cudzoziemców (TIE) może trwać od ośmiu do dziesięciu tygodni po zatwierdzeniu wniosku, co opóźnia rozpoczęcie projektów. Doradcy prawni zalecają uwzględnienie trzymiesięcznego marginesu czasowego w planach delegacji do Hiszpanii oraz korzystanie z internetowego portalu Mercurio – uruchomionego na terenie całego kraju w lutym – do śledzenia statusu spraw i pobierania tymczasowych zezwoleń na pracę.

Rząd przedstawia ten trend jako dowód skuteczności swojej strategii łączącej ukierunkowaną legalizację z integracją na rynku pracy. Minister integracji Elma Saiz, przemawiając w Kongresie, podkreśliła, że dodatkowi pracownicy są „kluczowi dla utrzymania historycznego poziomu 22,1 miliona osób obecnie objętych ubezpieczeniem społecznym”. Krytycy z konserwatywnej Partii Ludowej argumentują natomiast, że wzrost ten ukrywa niepowodzenie w przyciąganiu wysoko wykwalifikowanych specjalistów i grozi rozwojem szarej strefy, jeśli pozwolenia nie będą powiązane z rzeczywistym zatrudnieniem.

W praktyce zespoły HR powinny przygotować się na zaostrzenie kontroli. Inspektorzy pracy zostali zobowiązani do weryfikacji, czy nowo zalegalizowani migranci faktycznie pracują w sektorze wskazanym w pozwoleniu i otrzymują co najmniej wynagrodzenie określone w układzie zbiorowym danego sektora. Pracodawcy nieprzestrzegający przepisów mogą zostać ukarani grzywną do 10 000 euro za każdego pracownika oraz wykluczeni z udziału w przetargach publicznych na dwa lata.