De immigratiediensten in Spanje zijn drukker dan ooit. Volgens gegevens van het Ministerie van Inclusie, Sociale Zekerheid en Migratie, gerapporteerd door La Voz de Galicia op 21 mei, werden tussen mei 2025 en april 2026 maar liefst 1,6 miljoen aanvragen voor verblijfs- en werkvergunningen ingediend—een stijging van 32% ten opzichte van dezelfde periode een jaar eerder. Het merendeel van de aanvragen viel onder de drie hoofdgroepen van “arraigo” (op basis van wortels) die in 2022 werden geïntroduceerd bij de herziening van de Spaanse immigratieregels en verder werden uitgebreid door de Organieke Wet 1/2025, die de documentatievereisten vereenvoudigde en online aanvragen mogelijk maakte.
Werkgevers en regionale overheden geven aan dat deze toename zowel het gevolg is van de krappe arbeidsmarkt in Spanje—de werkloosheid is voor het eerst sinds 2008 onder de 11% gezakt—als van het stilzwijgende beleid van de overheid om immigratiekanalen te gebruiken om chronische tekorten aan vakbekwame arbeidskrachten in de bouw, horeca en ouderenzorg op te vullen.
Achter het indrukwekkende cijfer schuilt een belangrijke kwalitatieve verandering: 61% van de nieuwe vergunningen werd aangevraagd vanuit Spanje zelf, gebruikmakend van regels die onregelmatige migranten toestaan om na twee jaar verblijf met erkende beroepsopleiding of na drie jaar met aantoonbare stabiele werkgelegenheid een aanvraag in te dienen. Een jaar geleden lag dit aandeel nog op 46%. Volgens ambtenaren van het ministerie verlicht deze verschuiving de achterstanden bij consulaten, maar zorgt het voor langere verwerkingstijden binnen Spanje, vooral in Madrid, Barcelona, Valencia en Málaga, waar afspraken nu drie tot vier maanden vooruit worden gepland.
![Aanvragen voor verblijfs- en werkvergunningen in Spanje stijgen met 32% ten opzichte van vorig jaar]()
Voor bedrijven bieden deze cijfers zowel verlichting als een waarschuwing. Een grotere pool van toegestane talenten geeft meer mogelijkheden om personeel aan te nemen en vermindert het risico op nalevingsproblemen in de toeleveringsketen. Toch blijven de doorlooptijden onvoorspelbaar; mobiliteitsmanagers melden dat het verkrijgen van een sociaal zekerheidsnummer (NUSS) en een vreemdelingidentiteitskaart (TIE) na goedkeuring nog steeds acht tot tien weken kan duren, wat de start van projecten vertraagt. Juridische adviseurs raden aan om een buffer van drie maanden in te bouwen in de planning van Spaanse detacheringen en gebruik te maken van het online Mercurio-portaal—landelijk gelanceerd in februari—om de status van dossiers te volgen en voorlopige werkvergunningen te downloaden.
De overheid presenteert deze trend als bewijs dat haar combinatie van gerichte regularisatie en arbeidsmarktintegratie werkt. Inclusieminister Elma Saiz stelde in het parlement dat de extra bijdragers “essentieel zijn om het historische aantal van 22,1 miljoen mensen die nu bij de sociale zekerheid zijn aangesloten, te behouden.” Critici van de conservatieve Partido Popular stellen daarentegen dat de stijging het falen verhult om hoogopgeleide profielen aan te trekken en het risico vergroot op een schaduweconomie als vergunningen niet gepaard gaan met echte banen.
In de praktijk moeten HR-teams zich voorbereiden op strengere handhaving. Arbeidsinspecteurs zijn opgedragen te controleren of nieuwgeregelde migranten daadwerkelijk werkzaam zijn in de sector die op hun vergunning staat vermeld en minimaal het collectieve cao-loon ontvangen. Niet-nalevende werkgevers riskeren boetes tot €10.000 per werknemer en mogelijke uitsluiting van openbare aanbestedingen voor twee jaar.
Werkgevers en regionale overheden geven aan dat deze toename zowel het gevolg is van de krappe arbeidsmarkt in Spanje—de werkloosheid is voor het eerst sinds 2008 onder de 11% gezakt—als van het stilzwijgende beleid van de overheid om immigratiekanalen te gebruiken om chronische tekorten aan vakbekwame arbeidskrachten in de bouw, horeca en ouderenzorg op te vullen.
Achter het indrukwekkende cijfer schuilt een belangrijke kwalitatieve verandering: 61% van de nieuwe vergunningen werd aangevraagd vanuit Spanje zelf, gebruikmakend van regels die onregelmatige migranten toestaan om na twee jaar verblijf met erkende beroepsopleiding of na drie jaar met aantoonbare stabiele werkgelegenheid een aanvraag in te dienen. Een jaar geleden lag dit aandeel nog op 46%. Volgens ambtenaren van het ministerie verlicht deze verschuiving de achterstanden bij consulaten, maar zorgt het voor langere verwerkingstijden binnen Spanje, vooral in Madrid, Barcelona, Valencia en Málaga, waar afspraken nu drie tot vier maanden vooruit worden gepland.
Voor bedrijven bieden deze cijfers zowel verlichting als een waarschuwing. Een grotere pool van toegestane talenten geeft meer mogelijkheden om personeel aan te nemen en vermindert het risico op nalevingsproblemen in de toeleveringsketen. Toch blijven de doorlooptijden onvoorspelbaar; mobiliteitsmanagers melden dat het verkrijgen van een sociaal zekerheidsnummer (NUSS) en een vreemdelingidentiteitskaart (TIE) na goedkeuring nog steeds acht tot tien weken kan duren, wat de start van projecten vertraagt. Juridische adviseurs raden aan om een buffer van drie maanden in te bouwen in de planning van Spaanse detacheringen en gebruik te maken van het online Mercurio-portaal—landelijk gelanceerd in februari—om de status van dossiers te volgen en voorlopige werkvergunningen te downloaden.
De overheid presenteert deze trend als bewijs dat haar combinatie van gerichte regularisatie en arbeidsmarktintegratie werkt. Inclusieminister Elma Saiz stelde in het parlement dat de extra bijdragers “essentieel zijn om het historische aantal van 22,1 miljoen mensen die nu bij de sociale zekerheid zijn aangesloten, te behouden.” Critici van de conservatieve Partido Popular stellen daarentegen dat de stijging het falen verhult om hoogopgeleide profielen aan te trekken en het risico vergroot op een schaduweconomie als vergunningen niet gepaard gaan met echte banen.
In de praktijk moeten HR-teams zich voorbereiden op strengere handhaving. Arbeidsinspecteurs zijn opgedragen te controleren of nieuwgeregelde migranten daadwerkelijk werkzaam zijn in de sector die op hun vergunning staat vermeld en minimaal het collectieve cao-loon ontvangen. Niet-nalevende werkgevers riskeren boetes tot €10.000 per werknemer en mogelijke uitsluiting van openbare aanbestedingen voor twee jaar.
Bron: La Voz de Galicia
