Ministerstwo Spraw Zagranicznych Indii (MEA) podczas briefingu przed wyjazdem premiera Narendry Modiego na trzydniową trasę po trzech krajach (Indonezja 8-9 lipca, Australia 10 lipca, Nowa Zelandia 11 lipca) podkreśliło, że najwyższym priorytetem rządu w negocjacjach dotyczących wolnego handlu jest mobilność indyjskich ekspertów, a nie szerokie kwoty migracyjne. Sekretarz ds. Wschodnich, Rudrendra Tandon, zaznaczył dziennikarzom, że powtarzające się problemy wizowe dla indyjskich dyrektorów generalnych, kierowników projektów i specjalistów IT działają jak „de facto pozataryfowa bariera”, zmniejszając wartość handlową ustępstw taryfowych wynegocjowanych w innych częściach umowy handlowej.
Problem ten został już uwzględniony w nowej Umowie o Wolnym Handlu między Indiami a Nową Zelandią, podpisanej 27 kwietnia 2026 roku, która przewiduje orientacyjny 30-dniowy standard obsługi wydawania wiz pracowniczych dla pracowników przenoszonych w ramach firmy oraz niezależnych specjalistów, a także klauzulę wzajemnego uznawania dyplomów inżynierskich i informatycznych. Wypowiedzi Tandona pojawiają się w momencie, gdy Wellington rozważa zaostrzenie wymagań dotyczących znajomości języka angielskiego i progów płacowych dla stałej migracji — zasady, które zdaniem środowisk biznesowych mogą przenieść się również na tymczasowe programy pracy.
![Indie stawia na „mobilność wysoko wykwalifikowanych” podczas wizyty w Nowej Zelandii]()
Poprzez rozróżnienie „mobilności” od „migracji” Nowe Delhi chce chronić swoje kluczowe sektory start-upów i półprzewodników przed przyszłym protekcjonizmem na rynku pracy w krajach partnerskich, jednocześnie unikając politycznych sporów wewnętrznych dotyczących emigracji. Analitycy zauważają, że nowsze umowy o wolnym handlu Indii (ZEA 2022, Australia 2022, EFTA 2024) już zawierają specjalne rozdziały dotyczące mobilności; oświadczenie MEA sygnalizuje ciągłość polityki i podnosi oczekiwania, że podobne zapisy pojawią się w długo oczekiwanych umowach z UE i Wielką Brytanią.
Firmy wysyłające zespoły za granicę powinny więc uważnie śledzić wdrażanie umowy Indie-Nowa Zelandia po jej ratyfikacji: wczesne sukcesy — takie jak pilotażowe „zielone kanały” wizowe i automatyczne uznawanie dyplomów — mogą stać się wzorem dla przyszłych porozumień. Dla indyjskich pracodawców kluczowa jest jasna strategia: zebrać solidne dowody, że zadanie nie może być wykonane zdalnie, priorytetowo traktować doświadczonych specjalistów spełniających progi płacowe kraju partnerskiego oraz dokumentować wzajemne korzyści (transfer technologii, tworzenie miejsc pracy w badaniach i rozwoju lokalnie) przy korzystaniu z klauzul mobilności. Takie przygotowanie pozostanie niezbędne w obliczu zaostrzającej się polityki imigracyjnej na całym świecie.
Problem ten został już uwzględniony w nowej Umowie o Wolnym Handlu między Indiami a Nową Zelandią, podpisanej 27 kwietnia 2026 roku, która przewiduje orientacyjny 30-dniowy standard obsługi wydawania wiz pracowniczych dla pracowników przenoszonych w ramach firmy oraz niezależnych specjalistów, a także klauzulę wzajemnego uznawania dyplomów inżynierskich i informatycznych. Wypowiedzi Tandona pojawiają się w momencie, gdy Wellington rozważa zaostrzenie wymagań dotyczących znajomości języka angielskiego i progów płacowych dla stałej migracji — zasady, które zdaniem środowisk biznesowych mogą przenieść się również na tymczasowe programy pracy.
Poprzez rozróżnienie „mobilności” od „migracji” Nowe Delhi chce chronić swoje kluczowe sektory start-upów i półprzewodników przed przyszłym protekcjonizmem na rynku pracy w krajach partnerskich, jednocześnie unikając politycznych sporów wewnętrznych dotyczących emigracji. Analitycy zauważają, że nowsze umowy o wolnym handlu Indii (ZEA 2022, Australia 2022, EFTA 2024) już zawierają specjalne rozdziały dotyczące mobilności; oświadczenie MEA sygnalizuje ciągłość polityki i podnosi oczekiwania, że podobne zapisy pojawią się w długo oczekiwanych umowach z UE i Wielką Brytanią.
Firmy wysyłające zespoły za granicę powinny więc uważnie śledzić wdrażanie umowy Indie-Nowa Zelandia po jej ratyfikacji: wczesne sukcesy — takie jak pilotażowe „zielone kanały” wizowe i automatyczne uznawanie dyplomów — mogą stać się wzorem dla przyszłych porozumień. Dla indyjskich pracodawców kluczowa jest jasna strategia: zebrać solidne dowody, że zadanie nie może być wykonane zdalnie, priorytetowo traktować doświadczonych specjalistów spełniających progi płacowe kraju partnerskiego oraz dokumentować wzajemne korzyści (transfer technologii, tworzenie miejsc pracy w badaniach i rozwoju lokalnie) przy korzystaniu z klauzul mobilności. Takie przygotowanie pozostanie niezbędne w obliczu zaostrzającej się polityki imigracyjnej na całym świecie.
Źródło: Business Standard
