Nowe dane pokazują, że pakistańscy migranci pracujący średnio mają na utrzymaniu sześć osób

Nowe statystyki migracyjne opublikowane 8 lipca pokazują, że obywatele Pakistanu przyjeżdżający w ramach programu Skilled Worker przywożą znacznie większe rodziny niż inne grupy. W roku kończącym się w marcu 2026 r. 1 029 głównych wnioskodawców z Pakistanu było towarzyszonych przez 6 155 osób zależnych – średnio sześć na pracownika, wynika z analizy danych Home Office przeprowadzonej przez Brussels Signal. Dla porównania, wnioskodawcy z Indii (największa grupa) sponsorowali średnio około czterech osób zależnych, a z Nigerii mniej niż dwie. We wszystkich programach Skilled Worker oraz Health & Care Worker osoby zależne stanowiły 64% wszystkich wydanych wiz. Decydenci zakładali, że zaostrzenie progów płacowych i wymagań kwalifikacyjnych naturalnie ograniczy liczbę migrantów; tymczasem łagodne zasady dotyczące łączenia rodzin spowodowały szybki wzrost liczby wiz dla osób zależnych, co utrudnia realizację celu zmniejszenia netto migracji. Dane te pojawiają się w momencie, gdy nowy rząd przegląda zasady dotyczące ścieżek pracy po Brexicie. Ministerstwa rozważają wprowadzenie limitów na liczbę osób zależnych towarzyszących migrantów zatrudnionych na nisko płatnych stanowiskach deficytowych, zwłaszcza w opiece społecznej. Think-tanki ostrzegają, że wszelkie ograniczenia muszą być wyważone względem potrzeb rekrutacyjnych w kluczowych sektorach oraz zobowiązań Wielkiej Brytanii do ochrony życia rodzinnego. Dla pracodawców trend ten ma praktyczne konsekwencje. Działy HR sponsorujące pracowników z Pakistanu lub Indii powinny uwzględnić wyższe opłaty za opiekę zdrowotną, zapytania dotyczące edukacji oraz dodatki relokacyjne. Władze lokalne w regionach z dużą liczbą wiz dla pracowników opieki podkreślają, że planowanie mieszkań i miejsc w szkołach wymaga teraz ścisłej współpracy z dużymi sponsorami. Prawnicy imigracyjni spodziewają się, że Home Office przeprowadzi konsultacje dotyczące uprawnień osób zależnych jeszcze tego lata. Firmy prowadzące programy globalnej mobilności powinny przeanalizować obecne polityki i rozważyć, czy alternatywne ścieżki – takie jak Global Business Mobility czy wiza Scale-up – oferują bardziej przewidywalne warunki dotyczące rodzin.