Na posiedzeniu 18 września 2026 roku Rada Federalna Szwajcarii oficjalnie zaleciła Parlamentowi, a ostatecznie także wyborcom, odrzucenie inicjatywy ludowej „Stop nadużyciom azylowym! (Inicjatywa ochrony granic)”. Propozycja, zgłoszona przez zwolenników prawicowej Szwajcarskiej Partii Ludowej, zakładałaby systematyczne kontrole tożsamości wszystkich osób wjeżdżających do Szwajcarii oraz ograniczenie liczby przyznawanych azylów do 5 000 rocznie. W swoim komunikacie do Parlamentu rząd argumentuje, że wprowadzenie takiego systemu byłoby praktycznie niemożliwe bez ogromnych nakładów finansowych i kadrowych. Codziennie na granicach Szwajcarii odbywa się ponad 2,2 miliona przekroczeń, z czego wiele dotyczy pracowników transgranicznych, którzy utrzymują funkcjonowanie regionalnych rynków pracy. Stałe kontrole spowodowałyby kilkukilometrowe kolejki, paraliżując łańcuchy dostaw just-in-time, ruch turystyczny oraz codzienne podróże służbowe w kantonach przygranicznych, takich jak Ticino i Bazylea. Raport wpływu Rady Federalnej szacuje roczne straty na poziomie od 5,8 do 16,1 miliarda franków szwajcarskich, gdyby Szwajcaria została wykluczona z systemu Schengen/Dublin. Poza skutkami gospodarczymi, Berno ostrzega, że wycofanie się osłabiłoby bezpieczeństwo wewnętrzne: Szwajcaria straciłaby dostęp w czasie rzeczywistym do europejskich baz danych policyjnych i musiałaby samodzielnie ponownie rozpatrywać wszystkie transfery azylantów zgodnie z porozumieniem dublińskim. Rząd podkreśla, że obecne, oparte na ocenie ryzyka, mobilne kontrole celne pozwalają na ukierunkowane działania, jednocześnie zachowując płynność ruchu dla legalnych podróżnych i towarów. Z punktu widzenia mobilności korporacyjnej, inicjatywa zagroziłaby podróżom na krótkie terminy dla pracowników międzynarodowych firm, zakłóciłaby łańcuchy dostaw zależne od „frontaliers” z sąsiednich państw UE oraz zniechęciłaby zagranicznych inwestorów ceniących sobie bezproblemowe połączenie Szwajcarii z rynkiem UE. Firmy musiałyby także ponosić wyższe koszty związane z załatwianiem pozwoleń na pobyt i dokumentacji granicznej dla pracowników, którzy dotychczas mogli swobodnie się przemieszczać. Dokument trafia teraz do Parlamentu. Jeśli zwolennicy nie wycofają inicjatywy, w ciągu najbliższych trzech lat musi odbyć się ogólnokrajowe referendum. Menedżerowie ds. mobilności powinni uważnie śledzić debatę parlamentarną i przygotować plany awaryjne — zwłaszcza w sektorach transportu, nauk przyrodniczych i przemysłu zlokalizowanych blisko granicy — na wypadek przeprowadzenia referendum.
