Het Verenigd Koninkrijk heeft stilletjes een van de meest ingrijpende wijzigingen in het immigratiebeleid sinds Brexit doorgevoerd. Vanaf 8 januari 2026 moeten nieuwe aanvragers voor de visa Skilled Worker, Scale-Up en High-Potential Individual aantonen dat zij Engels beheersen op CEFR-niveau B2—ongeveer het niveau van het eindexamen vwo—in plaats van het sinds 2020 geldende B1 “intermediate” niveau. Deze wijziging, bevestigd in de Statement of Changes van het Home Office van oktober 2025, is vorige week juridisch van kracht geworden, maar wordt nu pas goed verwerkt door HR-teams en recruiters.
Tegelijkertijd is de Immigration Skills Charge (ISC), die werkgevers betalen voor elk jaar van het visum van een werknemer, eind december met 32 procent gestegen tot £1.320 per gesponsorde werknemer voor middelgrote en grote werkgevers. Dit brengt de kosten voor het uitgeven van een vijfjarig Certificate of Sponsorship voor een middelgroot bedrijf boven de £6.500—exclusief juridische kosten en de Immigration Health Surcharge.
![VK verhoogt eisen voor Engelse taal en Immigration Skills Charge voor gesponsorde werknemers]()
De overheid stelt dat de hogere taaleis de integratie op de werkvloer zal versnellen en misbruik in laaggeschoolde functies zal tegengaan. Critici waarschuwen echter dat dit de instroom van talent in sectoren die al kampen met personeelstekorten, zoals de zorg, horeca en logistiek, verder zal beperken. De B2-examens zijn immers moeilijker, duurder en worden op minder testlocaties wereldwijd aangeboden. MKB-bedrijven, die vaak nichefuncties sponsoren, vrezen dat de hogere ISC hen zal dwingen tot lastige keuzes bij het aannemen van personeel, juist nu de Britse economie probeert te herstellen na de inflatie.
De praktische gevolgen zijn direct merkbaar. Werkgevers moeten vacatures aanpassen, standaardaanbiedingsbrieven wijzigen van “B1” naar “B2” en extra tijd inplannen zodat kandidaten Secure English Language Tests kunnen boeken, die weken van tevoren volgeboekt kunnen zijn. Multinationals doen er goed aan hun global mobility-beleid te herzien om te bepalen of zij Engelse taalcursussen of tests voor gedetacheerden gaan financieren. Het niet voldoen aan het B2-niveau leidt automatisch tot afwijzing van het visum of, erger nog, tot een overtreding van de sponsorlicentie.
Vooruitkijkend verwachten immigratieadviseurs dat de hogere Engelse eis vanaf april 2026 ook zal gelden voor aanvragen voor permanente verblijfsvergunningen (ILR), in lijn met de consultatie over “earned settlement” van de overheid. Bedrijven die sterk afhankelijk zijn van intra-company transfers of het aannemen van afgestudeerden wordt daarom aangeraden om de nieuwe taaleis nu al in hun gehele mobiliteitsproces te integreren, om later problemen te voorkomen.
Tegelijkertijd is de Immigration Skills Charge (ISC), die werkgevers betalen voor elk jaar van het visum van een werknemer, eind december met 32 procent gestegen tot £1.320 per gesponsorde werknemer voor middelgrote en grote werkgevers. Dit brengt de kosten voor het uitgeven van een vijfjarig Certificate of Sponsorship voor een middelgroot bedrijf boven de £6.500—exclusief juridische kosten en de Immigration Health Surcharge.
De overheid stelt dat de hogere taaleis de integratie op de werkvloer zal versnellen en misbruik in laaggeschoolde functies zal tegengaan. Critici waarschuwen echter dat dit de instroom van talent in sectoren die al kampen met personeelstekorten, zoals de zorg, horeca en logistiek, verder zal beperken. De B2-examens zijn immers moeilijker, duurder en worden op minder testlocaties wereldwijd aangeboden. MKB-bedrijven, die vaak nichefuncties sponsoren, vrezen dat de hogere ISC hen zal dwingen tot lastige keuzes bij het aannemen van personeel, juist nu de Britse economie probeert te herstellen na de inflatie.
De praktische gevolgen zijn direct merkbaar. Werkgevers moeten vacatures aanpassen, standaardaanbiedingsbrieven wijzigen van “B1” naar “B2” en extra tijd inplannen zodat kandidaten Secure English Language Tests kunnen boeken, die weken van tevoren volgeboekt kunnen zijn. Multinationals doen er goed aan hun global mobility-beleid te herzien om te bepalen of zij Engelse taalcursussen of tests voor gedetacheerden gaan financieren. Het niet voldoen aan het B2-niveau leidt automatisch tot afwijzing van het visum of, erger nog, tot een overtreding van de sponsorlicentie.
Vooruitkijkend verwachten immigratieadviseurs dat de hogere Engelse eis vanaf april 2026 ook zal gelden voor aanvragen voor permanente verblijfsvergunningen (ILR), in lijn met de consultatie over “earned settlement” van de overheid. Bedrijven die sterk afhankelijk zijn van intra-company transfers of het aannemen van afgestudeerden wordt daarom aangeraden om de nieuwe taaleis nu al in hun gehele mobiliteitsproces te integreren, om later problemen te voorkomen.
