Sąd Najwyższy zatwierdza politykę „odwracania” na granicy, ograniczając dostęp do azylu na przejściach granicznych

W przełomowym orzeczeniu 6-3 z 3 lipca, Sąd Najwyższy USA w sprawie Mullin przeciwko Al Otro Lado orzekł, że osoby ubiegające się o azyl, które zgłaszają się po stronie meksykańskiej na granicy lądowej z USA, nie zostały prawnie uznane za „przybyłe” na terytorium Stanów Zjednoczonych. Ponieważ fizyczne przekroczenie granicy stało się teraz jasnym kryterium, funkcjonariusze Służby Celnej i Ochrony Granic (CBP) mogą kontynuować kontrowersyjną praktykę „meteringu” – czyli wpuszczania ograniczonej liczby osób ubiegających się o azyl dziennie, a pozostałych odsyłając do oczekiwania po stronie meksykańskiej. Orzeczenie to unieważnia decyzję Sądu Apelacyjnego Dziewiątego Okręgu i przywraca politykę wprowadzoną za administracji Obamy, rozszerzoną później przez prezydenta Trumpa, a zawieszoną przez nakazy sądowe w 2021 roku.

Sędzia Samuel Alito, pisząc opinię większości, argumentował, że „w potocznym rozumieniu nie można mówić o przybyciu, dopóki nie nastąpi fizyczne wejście”, pozostawiając Kongresowi swobodę – ale nie obowiązek – rozszerzenia języka ustawowego. W ostrym zdaniu odrębnym sędzia Sonia Sotomayor ostrzegła, że decyzja ta „będzie kosztować życie”, zmuszając osoby najbardziej narażone do pozostania w niebezpiecznych obozowiskach przygranicznych, gdzie powszechne są napaści, porwania i przemoc karteli.



Dla menedżerów ds. mobilności międzynarodowej decyzja ta zmienia sposób, w jaki międzynarodowe korporacje przemieszczają osoby objęte pomocą humanitarną, stażystów i towarzyszące im rodziny, które mogły polegać na amerykańskim systemie azylowym. Firmy relokujące pracowników wysokiego ryzyka z Ameryki Łacińskiej muszą teraz planować dłuższe oczekiwanie w krajach trzecich, współpracować z meksykańskimi prawnikami oraz uwzględniać w budżecie wnioski o humanitarną zgodę na pobyt lub prywatne programy sponsorowania zamiast bezpośrednich zgłoszeń na przejściach granicznych. Programy zarządzania ryzykiem podróży powinny również ponownie ocenić obowiązki opieki nad pracownikami delegowanymi do USA, którzy muszą przekraczać granicę.

Operacyjnie orzeczenie daje CBP szerokie uprawnienia do limitowania dziennej liczby wpuszczanych osób na wszystkich przejściach lądowych, co oznacza, że nawet posiadacze wiz mogą napotkać dłuższe kolejki, gdy funkcjonariusze będą przekierowywać zasoby. Firmy korzystające z częstych przekroczeń granicy na podstawie wiz B-1 lub TN powinny spodziewać się sporadycznych opóźnień i instruować podróżujących, aby mieli przy sobie dowody na pilne potrzeby biznesowe.

Na koniec, organizacje działające na rzecz praw człowieka przewidują nowe spory prawne dotyczące tego, czy Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego wprowadzi formalne przepisy – co mogłoby wywołać obowiązek konsultacji publicznych i wprowadzić dodatkową niepewność dla pracodawców.