Szef Banku Centralnego Austrii wzywa do zmiany podejścia wobec Mercosur, podkreślając korzyści z mobilności

W wywiadzie opublikowanym 29 grudnia 2025 roku, prezes Austriackiego Banku Narodowego Martin Kocher zaapelował do Wiednia o zaniechanie długoletniego weta wobec umowy o wolnym handlu między UE a Mercosurem. Choć Kocher przedstawił swoją prośbę głównie w kategoriach ekonomicznych – Austria jest krajem nastawionym na eksport, który „nie może sobie pozwolić na utratę takiej szansy” – proponowane porozumienie ma również istotne konsekwencje dla globalnej mobilności. Umowa przewiduje zniesienie większości ceł między UE a Argentyną, Brazylią, Paragwajem i Urugwajem oraz stworzenie podstaw do uproszczenia procedur celnych, przepływu danych i osób na rynku liczącym ponad 700 milionów konsumentów.

Dla menedżerów ds. mobilności prawdziwym atutem porozumienia są załączniki regulacyjne, które odzwierciedlają zapisy z umów UE z Japonią i Kanadą: wzajemne uznawanie kwalifikacji zawodowych, zwolnienia z wiz dla krótkoterminowych wizyt biznesowych oraz uproszczone procedury wjazdowe dla pracowników przenoszonych wewnątrz korporacji (ICT). Austriackie korporacje z sektorów motoryzacyjnego, inżynieryjnego i agrotechnicznego już prowadzą zakłady lub joint venture w stanie São Paulo w Brazylii oraz prowincji Córdoba w Argentynie. Obecnie delegowani pracownicy muszą zmagać się z mozaiką krajowych przepisów wizowych, co wydłuża proces o kilka tygodni i generuje koszty sięgające często kilku tysięcy euro. Umowa z Mercosurem ograniczyłaby czas rozpatrywania pozwoleń na pracę do 30 dni oraz zwolniła pobyty krótsze niż 90 dni z testów rynku pracy – zmiany te zbliżyłyby regulacje Ameryki Południowej do austriackiego systemu Karty Czerwono-Biało-Czerwonej.



Słowa Kochera padają w kontekście gorącej debaty krajowej. Parlament formalnie sprzeciwił się umowie w 2019 roku, obawiając się wylesiania i pod presją austriackich związków rolniczych. Od tego czasu Bruksela wprowadziła silniejsze klauzule dotyczące zrównoważonego rozwoju, w tym wiążące zobowiązanie do realizacji Porozumienia Paryskiego oraz sankcje za nielegalną wycinkę lasów. Prezes banku argumentuje, że te zabezpieczenia, w połączeniu z stagnacją wzrostu w UE, przesądzają o opłacalności ratyfikacji.

Gdyby Austria zmieniła stanowisko, zespoły ds. mobilności korporacyjnej mogłyby liczyć na realne oszczędności i szybsze rotacje już w trzecim kwartale 2026 roku – wtedy bowiem, według urzędników UE, umowa mogłaby zacząć obowiązywać warunkowo. Firmy zajmujące się zarządzaniem podróżami szacują, że austriaccy eksporterzy obecnie wydają rocznie 12–15 milionów euro na opłaty wizowe, legalizacje i zgłoszenia pracowników delegowanych do Ameryki Łacińskiej; koszty te mogłyby się zmniejszyć nawet o 60%. Dyrektorzy HR w firmach takich jak Andritz, Voestalpine i Red Bull prywatnie lobbują w Kancelarii Kanclerskiej za zatwierdzeniem umowy, wskazując na zablokowane projekty badawczo-rozwojowe, które wymagają swobodniejszego przepływu inżynierów i pracowników marketingu.

Poza sektorem prywatnym, uczelnie takie jak TU Graz i Uniwersytet Ekonomiczny w Wiedniu postrzegają porozumienie jako impuls do programów podwójnych dyplomów i wymiany naukowców. Mobilność na wzór Erasmusa mogłaby wesprzeć ambicję Austrii, by do 2030 roku przyciągać rocznie 15 000 studentów kierunków STEM. Z kolei brak ratyfikacji postawiłby austriackie firmy w niekorzystnej sytuacji konkurencyjnej, jeśli pozostałe państwa UE zdecydują się kontynuować współpracę w ramach mechanizmu „wzmocnionej współpracy”. W obliczu zbliżających się wyborów parlamentarnych w 2026 roku, interwencja Kochera sygnalizuje rosnącą presję ze strony establishmentu na dostosowanie austriackiej polityki handlowej – a przez to także mobilnościowej – do nowych globalnych realiów.