Mahmood przedstawia najostrzejszą reformę imigracyjną w Wielkiej Brytanii od pokoleń

Sekretarz Stanu ds. Wewnętrznych Shabana Mahmood podczas wystąpienia w parlamencie 10 marca ogłosiła tzw. „nową umowę migracyjną”, popartą największą od 2010 roku rewizją przepisów imigracyjnych. Pakiet wprowadza „awaryjny hamulec wizowy”, który pozwoli Ministerstwu Spraw Wewnętrznych zawiesić wydawanie wiz studenckich obywatelom krajów, z których po legalnym wjeździe następuje gwałtowny wzrost liczby wniosków o azyl; hamulec zacznie obowiązywać od 26 marca dla Afganistanu, Kamerunu, Mjanmy i Sudanu. Wstrzymane zostaną także wnioski o wizę pracowniczą dla obywateli Afganistanu.

Sednem reform jest nowa filozofia „zasłużonego osiedlenia się”. W większości przypadków dotyczących pracy i rodzin okres kwalifikujący do stałego pobytu (Indefinite Leave to Remain) zostanie wydłużony z pięciu do dziesięciu lat. Szybsze ścieżki do osiedlenia (pięć lub nawet trzy lata) pozostaną dostępne dla pracowników NHS, osób zarabiających powyżej 50 270 funtów oraz uznanych globalnych talentów i innowatorów, co pokazuje, że Wielka Brytania nadal chce przyciągać najlepsze umiejętności, jednocześnie zaostrzając inne kanały.



Projekt ustawy przewiduje także system przeglądu statusu uchodźcy co 30 miesięcy zamiast obecnych pięciu lat, na wzór modelu duńskiego. Pilotażowy program zaoferuje do 10 000 funtów osobom, które nie uzyskały azylu i zdecydują się na dobrowolny powrót, podczas gdy przymusowe deportacje będą stosowane jako ostateczność.

Ministrowie argumentują, że połączenie tych środków ograniczy nadużycia, jednocześnie utrzymując „bezpieczne i legalne” ścieżki, takie jak planowany na 2027 rok limitowany korytarz dla studentów-uchodźców. Dla pracodawców i uczelni kluczową kwestią będzie niepewność: nagłe wstrzymania wiz dla określonych narodowości skomplikują planowanie zasobów, a wydłużenie czasu do osiedlenia może uczynić oferty pracy i nauki w Wielkiej Brytanii mniej atrakcyjnymi. Działy HR powinny zidentyfikować dotkniętych pracowników, przeanalizować rosnące koszty sponsoringu (które wzrastają z każdą przedłużką) oraz zaktualizować prognozy mobilności. Prawnicy imigracyjni przewidują wyzwania prawne dotyczące proporcjonalności zmian oraz możliwego retrospektywnego stosowania zasady dziesięciu lat.