Kanada wprowadza szeroko zakrojone zmiany w przepisach imigracyjnych od kwietnia, obejmujące opłaty paszportowe i większą elastyczność Super Wizy

Kanadyjski wiosenny cykl regulacyjny rozpoczął się z impetem. W skonsolidowanym pakiecie, który wszedł w życie 1 kwietnia, ale został szczegółowo ujawniony dopiero 6 kwietnia, Immigration, Refugees and Citizenship Canada (IRCC) potwierdziło podwyżki opłat za dokumenty podróżne, złagodzenie zasad dotyczących Super Wizy oraz większą autonomię prowincji w ocenie zamiaru osiedlenia się przez wnioskodawców. Środki te, szeroko omawiane w mediach indyjskich i kanadyjskich, pokazują dalsze dążenie rządu do przerzucenia kosztów na aplikantów przy jednoczesnym przyspieszeniu obsługi.

Najważniejszą zmianą dla większości podróżnych jest umiarkowana podwyżka opłaty paszportowej – 163,50 CAD za 10-letni paszport dla dorosłych oraz 122,50 CAD za 5-letnią opcję. Ottawa wprowadziła jednocześnie nową gwarancję zwrotu pieniędzy w ciągu 30 dni roboczych: jeśli kompletna aplikacja nie zostanie rozpatrzona w tym terminie, opłata zostanie automatycznie zwrócona. To odpowiedź na chroniczne zaległości, które na początku 2025 roku wydłużały średni czas oczekiwania do ponad 70 dni, co negatywnie wpływało na częstych podróżnych biznesowych i międzynarodowe firmy rotujące pracowników w Kanadzie.



Reintegracja rodzinna zyskuje dzięki zmodernizowanej Super Wizie. Sponsorzy mogą teraz spełnić wymagany próg dochodowy, biorąc pod uwagę dochody z dwóch ostatnich lat podatkowych, a nie tylko z ostatniego zeznania podatkowego, a także uwzględnić dochody odwiedzającego rodzica lub dziadka. Okres pobytu pozostaje pięcioletni przy każdym wjeździe, co jest dużym atutem dla globalnie mobilnych menedżerów, którzy chcą mieć bliskich w pobliżu podczas delegacji.

W obszarze rynku pracy pracodawcy z terenów wiejskich mogą zatrudniać tymczasowych pracowników zagranicznych (TFW) o niskich zarobkach do 15% swojej siły roboczej – wzrost z 10% – do marca 2027 roku, pod warunkiem zgody prowincji. Wyższy limit ma na celu utrzymanie obsady w odległych placówkach, podczas gdy Ottawa pracuje nad zmniejszeniem ogólnej liczby TFW w kraju.

Na koniec, prowincje i terytoria zyskują większą swobodę w ocenie, czy kandydaci w ramach Programu Nominacji Prowincjonalnej (PNP) rzeczywiście zamierzają osiedlić się lokalnie. Federalni urzędnicy nie będą już ponownie weryfikować tej oceny, co zmniejszy powielanie procedur i zwiększy wpływ regionów na imigrację ekonomiczną. Dla pracodawców zmiana ta może skrócić czas rozpatrywania wniosków i poprawić przewidywalność przy przenoszeniu pracowników w ramach programów PNP.