48-godzinny strajk pilotów Lufthansy paraliżuje połączenia z Wielką Brytanią przez Frankfurt i Monachium

Tysiące brytyjskich podróżnych biznesowych utknęło w czwartek i piątek (16–17 kwietnia) z powodu 48-godzinnego strajku pilotów Lufthansy, którzy protestowali przeciwko warunkom emerytalnym i wynagrodzeniom. Związek zawodowy Vereinigung Cockpit poinformował, że rozmowy utknęły w martwym punkcie, co spowodowało odwołanie ponad 1000 lotów w ramach marek Lufthansa, Eurowings i CityLine. Na lotnisku Heathrow linia odwołała wszystkie sześć codziennych połączeń do Frankfurtu oraz cztery do Monachium w czwartek, a w piątek doszło do kolejnych odwołań. Ponieważ niemieckie huby Lufthansy są kluczowymi punktami przesiadkowymi dla ruchu do regionu Azji i Pacyfiku oraz obu Ameryk, zakłócenia miały wpływ znacznie wykraczający poza bezpośrednie połączenia. Menedżerowie podróży służbowych zgłaszali utracone przesiadki do Bengaluru, Tokio i San Francisco, a spedytorzy informowali o przekierowaniu pilnych ładunków do Amsterdamu i Paryża. Lufthansa wprowadziła ograniczony „specjalny plan lotów”, utrzymując jedynie około 20% połączeń krótkodystansowych i 50% długodystansowych. Przewoźnik zaoferował bezpłatne zmiany rezerwacji lub zwroty, jednak odszkodowania na podstawie rozporządzenia UE 261/UK 261 nie przysługują, ponieważ strajki personelu lotniczego są traktowane jako zdarzenia nadzwyczajne. Podróżni posiadający bilety interline zostali zachęceni do kontaktu z przewoźnikami operującymi lotami – często Virgin Atlantic lub Singapore Airlines – w celu uzyskania alternatywnego zakwaterowania. Termin strajku jest niekorzystny dla brytyjskich firm, które często polegają na gęstej sieci Lufthansy w Europie Środkowej do przemieszczania zespołów projektowych w ramach Umowy o handlu i współpracy między Wielką Brytanią a UE. W obliczu groźby kolejnych strajków, kupujący usługi podróżnicze mogą rozważyć zwiększenie przepustowości na hubach British Airways/Iberii w Madrycie lub Air France-KLM w Amsterdamie i Paryżu, choć wiąże się to z wyższymi cenami. Spór podkreśla, jak niepokoje pracownicze na kontynencie mogą bezpośrednio wpływać na mobilność w Wielkiej Brytanii, nawet gdy krajowi przewoźnicy nie są zaangażowani. Menedżerowie ds. ryzyka powinni zidentyfikować kluczowe trasy zależne od pojedynczego europejskiego hubu i opracować plany awaryjne, uwzględniające alternatywy kolejowe lub wirtualne.