Orzeczenie Sądu Najwyższego kończy obowiązywanie zasady „183 dni” przy odnawianiu hiszpańskiej wizy dla cyfrowych nomadów

Cyfrowi nomadzi, którzy dzielą swój czas między różne kraje, nie muszą już spędzać 183 dni w Hiszpanii, aby odnowić wizę. W wyroku opublikowanym 29 czerwca, Sąd Najwyższy unieważnił artykuł 14.3 Królewskiego Dekretu 240/2007, ostatni przepis, który wiązał odnowienie wiz z wymogiem fizycznej obecności przez sześć miesięcy. Choć sprawa dotyczyła kart pobytu dla członków rodzin obywateli UE, sąd wyraźnie rozszerzył swoje stanowisko na wszystkie tymczasowe pozwolenia, w tym na Wizę Cyfrowego Nomada (DNV) stworzoną na mocy hiszpańskiej Ustawy o Start-Upach. Eksperci prawni, z którymi rozmawiał The Local, podkreślają, że decyzja ta dostosowuje praktyki imigracyjne do współczesnej rzeczywistości pracy zdalnej i eliminuje poważny problem dla globalnie mobilnych profesjonalistów. Posiadacze wiz mogą teraz realizować projekty w wielu krajach lub wracać do kraju na dłuższy czas, nie ryzykując utraty statusu w Hiszpanii. Wyrok nie zmienia zasad dotyczących rezydencji podatkowej: spędzenie 183 dni lub posiadanie centrum interesów ekonomicznych w Hiszpanii nadal może skutkować obowiązkiem podatkowym, dlatego menedżerowie ds. mobilności muszą analizować sytuację każdego pracownika w kontekście ustawy Beckhama lub zwykłego kodeksu podatkowego. W praktyce, przy składaniu wniosków o odnowienie nadal będzie wymagane potwierdzenie dochodów (obecnie 2442 euro miesięcznie), prywatne ubezpieczenie zdrowotne oraz czysta karta karna, ale posterunki policji zostały poinstruowane, by nie odrzucać wniosków wyłącznie z powodu nieobecności spowodowanej podróżami. Prawnicy radzą, by dołączyć do wniosku bilety lotnicze oraz dowody na ciągłość miejsca zamieszkania, aby wykazać więzi z krajem nawet podczas nieobecności. Dla firm zmiana ta zwiększa atrakcyjność DNV w strategiach pozyskiwania talentów. Zespoły mogą rotować pracowników przez Hiszpanię na krótkie okresy współpracy, bez konieczności sześciomiesięcznego pobytu, co może obniżyć koszty związane z dodatkami na życie. Polityki HR powinny jednak uwzględniać system monitorowania dni pobytu oraz szkolenia podatkowe, aby pracownicy rozumieli, że zgodność z przepisami imigracyjnymi i status rezydencji podatkowej to odrębne kwestie.