In een vertrouwelijke nota van 10 november heeft het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken consulair medewerkers wereldwijd opgedragen om een breed scala aan chronische aandoeningen—zoals diabetes, obesitas, hart- en vaatziekten en bepaalde psychische aandoeningen—als reden te beschouwen om immigrantenvisa te weigeren op basis van de “public charge”-doctrine.
Hoewel medische screenings al lange tijd deel uitmaken van het visumproces, lag de nadruk voorheen vooral op besmettelijke ziekten en vaccinatiestatus. De nieuwe richtlijn verschuift de focus naar de kosten van langdurige behandelingen, waardoor consulair medewerkers kunnen inschatten of een aanvrager mogelijk decennialang afhankelijk zal zijn van door de overheid gefinancierde zorgprogramma’s. Ook wordt van hen verwacht dat ze de medische geschiedenis van gezinsleden grondig onderzoeken en de leeftijd van de aanvrager afwegen tegen diens potentiële verdiencapaciteit gedurende het leven.
![Ministerie van Buitenlandse Zaken beveelt consulaten aan visa te weigeren vanwege chronische gezondheidsproblemen]()
Immigratieadvocaten waarschuwen dat deze richtlijn feitelijk neerkomt op een gezondheidsgebonden vermogentest. Toekomstige immigranten met goed beheersbare aandoeningen kunnen worden geweigerd tenzij ze uitgebreid bewijs leveren van een private verzekering en financiële middelen. “We vragen consulair medewerkers—die geen artsen zijn—om toekomstige medische problemen te voorspellen. Dat opent de deur naar inconsistente en mogelijk discriminerende beslissingen,” aldus Sophia Genovese van de Immigration Clinic van Georgetown Law.
Voor managers van wereldwijde mobiliteit brengt deze regel nieuwe eisen op het gebied van due diligence met zich mee. Werkgevers die green cards sponsoren, moeten vanaf dag één rekening houden met een uitgebreide private verzekering, medische verklaringen verzamelen en werknemers voorbereiden op ingrijpendere interviewvragen. Het niet anticiperen op deze nieuwe drempel kan leiden tot last-minute weigeringen die cruciale medewerkers in het buitenland vastzetten.
De richtlijn heeft al kritiek gekregen van gezondheidsbeleidsgroepen, die stellen dat het indruist tegen de waarschuwing in het Foreign Affairs Manual om speculatieve beoordelingen te vermijden. Rechtszaken op grond van de Administrative Procedure Act worden verwacht, en bedrijven wordt aangeraden de gerechtelijke dossiers nauwlettend te volgen en parallelle noodplannen te overwegen (zoals L-1 intra-bedrijfsoverdrachten) voor belangrijke aanstellingen.
Hoewel medische screenings al lange tijd deel uitmaken van het visumproces, lag de nadruk voorheen vooral op besmettelijke ziekten en vaccinatiestatus. De nieuwe richtlijn verschuift de focus naar de kosten van langdurige behandelingen, waardoor consulair medewerkers kunnen inschatten of een aanvrager mogelijk decennialang afhankelijk zal zijn van door de overheid gefinancierde zorgprogramma’s. Ook wordt van hen verwacht dat ze de medische geschiedenis van gezinsleden grondig onderzoeken en de leeftijd van de aanvrager afwegen tegen diens potentiële verdiencapaciteit gedurende het leven.
Immigratieadvocaten waarschuwen dat deze richtlijn feitelijk neerkomt op een gezondheidsgebonden vermogentest. Toekomstige immigranten met goed beheersbare aandoeningen kunnen worden geweigerd tenzij ze uitgebreid bewijs leveren van een private verzekering en financiële middelen. “We vragen consulair medewerkers—die geen artsen zijn—om toekomstige medische problemen te voorspellen. Dat opent de deur naar inconsistente en mogelijk discriminerende beslissingen,” aldus Sophia Genovese van de Immigration Clinic van Georgetown Law.
Voor managers van wereldwijde mobiliteit brengt deze regel nieuwe eisen op het gebied van due diligence met zich mee. Werkgevers die green cards sponsoren, moeten vanaf dag één rekening houden met een uitgebreide private verzekering, medische verklaringen verzamelen en werknemers voorbereiden op ingrijpendere interviewvragen. Het niet anticiperen op deze nieuwe drempel kan leiden tot last-minute weigeringen die cruciale medewerkers in het buitenland vastzetten.
De richtlijn heeft al kritiek gekregen van gezondheidsbeleidsgroepen, die stellen dat het indruist tegen de waarschuwing in het Foreign Affairs Manual om speculatieve beoordelingen te vermijden. Rechtszaken op grond van de Administrative Procedure Act worden verwacht, en bedrijven wordt aangeraden de gerechtelijke dossiers nauwlettend te volgen en parallelle noodplannen te overwegen (zoals L-1 intra-bedrijfsoverdrachten) voor belangrijke aanstellingen.
