In een ingrijpende beleidsuitbreiding die op 13 november werd bevestigd, heeft minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio Amerikaanse ambassades en consulaten opgedragen om veelvoorkomende chronische aandoeningen—zoals obesitas, hart- en vaatziekten, kanker, diabetes en ernstige psychische aandoeningen—te beschouwen als “negatieve factoren” bij de beoordeling of een aanvrager waarschijnlijk een “publieke last” zal worden. De richtlijn, verspreid in een geclassificeerde kabel van 6 november en inmiddels bevestigd door meerdere media, instrueert ambtenaren om de levenslange medische kosten van aanvragers en hun gezinsleden mee te wegen naast bestaande criteria zoals inkomen, leeftijd en opleiding.
Tot nu toe waren medische gronden voor visumweigering vooral beperkt tot besmettelijke ziekten die een risico voor de volksgezondheid vormen of aandoeningen die institutionele zorg op kosten van de overheid vereisen. Door niet-overdraagbare ziekten toe te voegen die wereldwijd honderden miljoenen mensen treffen, vergroot de Trump-regering de beoordelingsvrijheid van consulaten aanzienlijk. Immigratieadvocaten waarschuwen dat deze wijziging anders toegestane studenten, gespecialiseerde werknemers en multinationale leidinggevenden kan diskwalificeren, bijvoorbeeld als zij overgewicht hebben of in remissie zijn van kanker, zelfs als zij een private verzekering hebben.
![Nieuwe richtlijn ministerie van Buitenlandse Zaken geeft consulair medewerkers toestemming visa te weigeren vanwege obesitas, kanker of diabetes]()
De richtlijn geldt voor alle tijdelijke en permanente visumcategorieën, van B-1/B-2 bezoekers en H-1B professionals tot F-1 studenten en immigratiepetities. Humanitaire categorieën zoals vluchtelingen en bepaalde speciale immigrantenvisa blijven uitgezonderd. Het ministerie van Buitenlandse Zaken stelt dat de richtlijn slechts bestaande regels over zelfredzaamheid handhaaft, maar critici vergelijken het met een heropleving en uitbreiding van de in 2019 door federale rechtbanken verworpen “public-charge” regeling.
Praktische gevolgen voor wereldwijde mobiliteit: multinationals zullen mogelijk de medische documentatie voor L-1 en H-1B aanvragen moeten herzien, ervoor moeten zorgen dat door de werkgever betaalde verzekeringen aan minimale waarde-eisen voldoen, en zich voorbereiden op strengere verzoeken om aanvullende bewijsstukken (RFEs) die familiegeschiedenissen van ziekten onderzoeken. Buitenlandse werknemers met chronische aandoeningen moeten extra controle verwachten tijdens het medische onderzoek en mogelijk langere afhandelingsperiodes.
Belangenorganisaties bereiden rechtszaken voor en stellen dat het beleid in strijd is met de Rehabilitation Act omdat het discrimineert op basis van een handicap. Tenzij een rechtbank een voorlopige voorziening uitvaardigt, is de richtlijn per direct van kracht—wat betekent dat visumaanvragers met een naderend interview bewijs van een uitgebreide ziektekostenverzekering en voldoende financiële middelen om mogelijke Amerikaanse zorgkosten te dekken, moeten meenemen.
Tot nu toe waren medische gronden voor visumweigering vooral beperkt tot besmettelijke ziekten die een risico voor de volksgezondheid vormen of aandoeningen die institutionele zorg op kosten van de overheid vereisen. Door niet-overdraagbare ziekten toe te voegen die wereldwijd honderden miljoenen mensen treffen, vergroot de Trump-regering de beoordelingsvrijheid van consulaten aanzienlijk. Immigratieadvocaten waarschuwen dat deze wijziging anders toegestane studenten, gespecialiseerde werknemers en multinationale leidinggevenden kan diskwalificeren, bijvoorbeeld als zij overgewicht hebben of in remissie zijn van kanker, zelfs als zij een private verzekering hebben.
De richtlijn geldt voor alle tijdelijke en permanente visumcategorieën, van B-1/B-2 bezoekers en H-1B professionals tot F-1 studenten en immigratiepetities. Humanitaire categorieën zoals vluchtelingen en bepaalde speciale immigrantenvisa blijven uitgezonderd. Het ministerie van Buitenlandse Zaken stelt dat de richtlijn slechts bestaande regels over zelfredzaamheid handhaaft, maar critici vergelijken het met een heropleving en uitbreiding van de in 2019 door federale rechtbanken verworpen “public-charge” regeling.
Praktische gevolgen voor wereldwijde mobiliteit: multinationals zullen mogelijk de medische documentatie voor L-1 en H-1B aanvragen moeten herzien, ervoor moeten zorgen dat door de werkgever betaalde verzekeringen aan minimale waarde-eisen voldoen, en zich voorbereiden op strengere verzoeken om aanvullende bewijsstukken (RFEs) die familiegeschiedenissen van ziekten onderzoeken. Buitenlandse werknemers met chronische aandoeningen moeten extra controle verwachten tijdens het medische onderzoek en mogelijk langere afhandelingsperiodes.
Belangenorganisaties bereiden rechtszaken voor en stellen dat het beleid in strijd is met de Rehabilitation Act omdat het discrimineert op basis van een handicap. Tenzij een rechtbank een voorlopige voorziening uitvaardigt, is de richtlijn per direct van kracht—wat betekent dat visumaanvragers met een naderend interview bewijs van een uitgebreide ziektekostenverzekering en voldoende financiële middelen om mogelijke Amerikaanse zorgkosten te dekken, moeten meenemen.
