Ministerie van Buitenlandse Zaken stopt uitgifte van immigrantenvisa voor 75 landen vanwege mogelijk risico op “publieke last”

In een verrassende zet instrueerde het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken op 22 januari 2026 alle consulaire posten om te stoppen met het uitgeven van immigrant (permanente verblijfs-) visa aan staatsburgers van 75 landen die volgens het ministerie een verhoogd risico vormen om een financiële last voor de Verenigde Staten te worden. De interne richtlijn, die later werd gepubliceerd op de website van het Center for Workplace Compliance, maakt duidelijk dat de pauze al vanaf 21 januari van kracht is en zal blijven gelden “tot nader order.” (cwc.org)

Hoewel het beleid formeel geldt voor familie-, werk- en diversiteitsgebonden green-card aanvragen die in het buitenland worden verwerkt, heeft het geen invloed op niet-immigrantenvisa zoals H-1B, L-1, E-1/2, O-1, F-1 of J-1. Aanvragers die al een immigrant-visuminterview gepland hadden, kunnen nog steeds verschijnen, maar consulaire ambtenaren zijn geïnstrueerd om de uitgifte te weigeren in afwachting van aanvullende richtlijnen over de “public-charge” beoordeling. Eerder uitgegeven maar ongebruikte immigrantvisa blijven geldig, en de verwerking van statusaanpassingen binnen de Verenigde Staten wordt niet beïnvloed.

Voor Amerikaanse werkgevers betekent dit direct dat werknemers die een green-card procedure in het buitenland wilden afronden – vaak om lange wachttijden in eigen land te vermijden – nu worden geraakt. Mobility managers doen er goed aan om werknemers uit de 75 landen die zich bij het National Visa Center bevinden of wachten op een consulaire afspraak, te identificeren en te overwegen (1) een aanvraag voor statusaanpassing in de VS in te dienen of om te zetten, of (2) tijdelijke werkstatus te verlengen totdat de pauze wordt opgeheven. Omdat het beleid de uitgifte van niet-immigrantenvisa niet stopt, kunnen bedrijven nog steeds vertrouwen op verlengingen en aanpassingen van H-1B- of L-1-visa om de periode te overbruggen.



Immigratieadvocaten stellen nu al vragen of deze algemene opschorting niet buiten de uitvoerende bevoegdheid valt. Verschillende belangenorganisaties bereiden rechtszaken voor en stellen dat het beleid elementen van de “public-charge” regel herintroduceert, die in 2020-21 door meerdere rechtbanken werd verworpen. Mocht het tot rechtszaken komen, dan moeten mobility teams rekening houden met mogelijke voorlopige voorzieningen, snelle beleidswijzigingen en hernieuwde onzekerheid vergelijkbaar met de periode van het reisverbod in 2017.

In de praktijk dienen werkgevers de pauze te communiceren naar recruiters, HR-businesspartners en getroffen buitenlandse werknemers; startdata bij te stellen; en reisrisicomatrices te herzien. Omdat de lijst veel landen in Latijns-Amerika, Afrika en delen van Azië omvat – waaronder belangrijke talentenmarkten als Brazilië, Nigeria, Pakistan en Rusland – zullen de gevolgen in diverse sectoren voelbaar zijn.

Tot slot benadrukt deze maatregel een bredere trend: sinds begin 2025 hanteert de Biden-regering een selectiever beleid voor permanente immigratie, terwijl sommige tijdelijke werkvisumkanalen juist worden uitgebreid. Bedrijven die sterk afhankelijk zijn van internationaal talent doen er goed aan deze ontwikkelingen nauwgezet te volgen, te zorgen voor naleving en redundantie in hun mobiliteitsplanning in te bouwen.