Hoge Raad staat einde aan tijdelijke beschermde status voor Haitianen en Syriërs toe

Slechts enkele minuten na zijn uitspraak over asiel, deed het Hooggerechtshof op 25 juni 2026 een tweede baanbrekende immigratiebeslissing. Het stelde dat rechtbanken geen bevoegdheid hebben om een beslissing van het Department of Homeland Security (DHS) te toetsen om de tijdelijke beschermde status (TPS) voor inwoners van Haïti en Syrië te beëindigen. Justice Alito, die opnieuw voor de meerderheid van 6-3 schreef, stelde dat het Congres TPS als een volledig discretionair instrument heeft ingericht, dat kan worden stopgezet zodra de minister van Binnenlandse Veiligheid oordeelt dat de situatie in het land voldoende is verbeterd.

Ongeveer 480.000 Haïtianen en 180.000 Syriërs wonen en werken momenteel in de Verenigde Staten onder TPS, velen werkzaam in de horeca, gezondheidszorg en bouw. Tenzij de regering een overgangsperiode toestaat of het Congres een oplossing wetgevend vastlegt, vervalt hun werkvergunning 180 dagen nadat DHS een kennisgeving in het Federal Register publiceert. Voor bedrijven betekent dit grootschalige hercontrole van I-9 werkvergunningen, mogelijke tijdelijke schorsingen en een dringende zoektocht naar alternatieve visumcategorieën (zoals H-2B, EB-3 of asielaanvragen).



De uitspraak draait eerdere voorlopige voorzieningen van lagere rechtbanken terug, die TPS sinds het begin van de rechtszaak in 2018 in stand hielden. DHS-functionarissen gaven aan een “ordelijke overgang” te willen starten, maar noemden geen tijdschema. Belangenorganisaties beloofden de druk op Capitol Hill op te voeren voor een gerichte legaliseringswet.

Mobiliteitsprogramma’s moeten werknemers en hun gezinsleden met Haïtiaanse of Syrische TPS identificeren, de impact op projecten inschatten en budgetteren voor versnelde verwerking als alternatieve aanvragen nodig blijken. Ook is het belangrijk om communicatieplannen klaar te hebben: sommige werknemers kunnen hun rijbewijs verliezen als dat gekoppeld is aan hun werkvergunning, wat gevolgen heeft voor woon-werkverkeer en reizen.

Tot slot benadrukt deze beslissing een bredere trend: het Hooggerechtshof geeft steeds meer ruimte aan de discretionaire bevoegdheid van de uitvoerende macht op immigratiegebied, wat meer onzekerheid brengt in personeelsplanning. Wereldwijde werkgevers zullen sneller scenario’s moeten kunnen modelleren om adequaat te reageren op plotselinge statuswijzigingen bij grote groepen talent.