Sąd Najwyższy Zezwala na Zakończenie Tymczasowego Statusu Ochrony dla Haitańczyków i Syryjczyków

Zaledwie kilka minut po orzeczeniu w sprawie azylu, Sąd Najwyższy wydał 25 czerwca 2026 roku kolejną przełomową decyzję dotyczącą imigracji, stwierdzając, że sądy nie mają uprawnień do kontrolowania decyzji Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (DHS) o zakończeniu Tymczasowego Statusu Ochronnego (TPS) dla obywateli Haiti i Syrii. Pisząc w imieniu większości 6-3, sędzia Alito podkreślił, że Kongres uczynił TPS narzędziem całkowicie uznaniowym, które może zostać zakończone, gdy Sekretarz DHS uzna, że warunki w danym kraju uległy wystarczającej poprawie. Obecnie około 480 000 Haitańczyków i 180 000 Syryjczyków mieszka i pracuje w USA na podstawie TPS, wielu z nich zatrudnionych jest w branży hotelarskiej, opiece zdrowotnej i budownictwie. Jeśli administracja nie przyzna okresu wygaszania lub Kongres nie uchwali odpowiedniej ustawy, ich zezwolenia na pracę wygasną 180 dni po opublikowaniu przez DHS stosownego ogłoszenia w Federal Register. Dla firm oznacza to konieczność masowej weryfikacji uprawnień do pracy (formularz I-9), możliwe zwolnienia oraz pilne poszukiwanie alternatywnych kategorii wizowych (np. H-2B, EB-3 lub wnioski o azyl). Orzeczenie uchyla wcześniejsze zakazy sądowe, które utrzymywały TPS od początku postępowania w 2018 roku. Przedstawiciele DHS zapowiedzieli „uporządkowane przejście”, nie podając jednak konkretnego harmonogramu. Organizacje działające na rzecz imigrantów zapowiedziały wzmożone naciski na Kongres w celu uchwalenia ustawy o legalizacji. Programy mobilności powinny zidentyfikować pracowników i ich rodziny korzystające z TPS dla Haiti i Syrii, ocenić wpływ na projekty oraz uwzględnić w budżecie koszty przyspieszonego rozpatrywania wniosków, jeśli konieczne będą alternatywne zgłoszenia. Należy także przygotować plany komunikacyjne – niektórzy pracownicy mogą stracić ważność prawa jazdy powiązanego z uprawnieniami do pracy, co wpłynie na dojazdy i podróże. Decyzja ta podkreśla szerszy trend: Sąd Najwyższy coraz częściej pozostawia decyzje imigracyjne w gestii władzy wykonawczej, co wprowadza większą nieprzewidywalność w planowanie zasobów ludzkich. Globalni pracodawcy mogą potrzebować szybszych narzędzi do modelowania scenariuszy, aby reagować na nagłe zmiany statusu dużych grup pracowników.