Negocjatorzy UE i Wielkiej Brytanii spotkali się w Brukseli 5 grudnia, aby wypracować ostateczny kształt dedykowanego programu Youth Experience Scheme (YES), który pozwoli osobom w wieku 18-32 lat mieszkać i pracować na terenie obu stron przez okres do trzech lat. Według projektów dokumentów UE, do których dotarł Financial Times, Komisja Europejska chce, aby program był „nieograniczony liczbowo”, argumentując, że kwoty liczebne stoją w sprzeczności z zasadą wzajemności i byłyby trudne do wdrożenia w 27 państwach członkowskich.
Pozycja Londynu, przedstawiona przez urzędników bliskich minister spraw wewnętrznych Yvette Cooper, zakłada, że program musi być „ściśle zarządzany” i podlegać corocznemu limitowi miejsc, podobnemu do 30 000 miejsc oferowanych w ramach istniejącej ścieżki Youth Mobility między Australią a Wielką Brytanią. Ministerstwa finansów z kolei są prywatnie entuzjastyczne, widząc w inicjatywie tani sposób na uzupełnienie braków kadrowych w sektorach hotelarskim, technologicznym i kreatywnym, bez tworzenia trwałej migracji.
![Bruksela naciska na Londyn w sprawie nieograniczonego programu mobilności młodzieży w rozmowach po Brexicie]()
UE domaga się również, aby uczestnicy wymiany zachowali dostęp do krajowych stawek czesnego oraz byli zwolnieni z opłaty NHS — dwa kluczowe punkty sporne dla Wielkiej Brytanii, która opiera się na wyższych opłatach międzynarodowych, by dofinansować uczelnie, oraz na opłacie NHS, by finansować służbę zdrowia. Brytyjscy negocjatorzy opowiadają się za kompromisem w postaci czasowo ograniczonej równości opłat i stopniowo wygaszanej opłaty NHS.
Organizacje biznesowe, takie jak CBI i techUK, naciskają na szybkie porozumienie, ostrzegając, że brytyjskie firmy tracą młode talenty, które mogą wybrać Berlin lub Dublin. Jeśli porozumienie zostanie osiągnięte do początku 2026 roku, obie strony planują otwarcie naboru w 2027 roku, co może zbiegć się z możliwym powrotem Wielkiej Brytanii do programu wymiany Erasmus+.
Zespoły zajmujące się mobilnością międzynarodową powinny uważnie śledzić ostateczne zasady. Jeśli zostaną wprowadzone limity, pracodawcy mogą potrzebować systemów losowania podobnych do tych stosowanych w programach dla młodzieży z Japonii i Indii; jeśli nie, program może stać się cennym źródłem młodych pracowników z całej Europy.
Pozycja Londynu, przedstawiona przez urzędników bliskich minister spraw wewnętrznych Yvette Cooper, zakłada, że program musi być „ściśle zarządzany” i podlegać corocznemu limitowi miejsc, podobnemu do 30 000 miejsc oferowanych w ramach istniejącej ścieżki Youth Mobility między Australią a Wielką Brytanią. Ministerstwa finansów z kolei są prywatnie entuzjastyczne, widząc w inicjatywie tani sposób na uzupełnienie braków kadrowych w sektorach hotelarskim, technologicznym i kreatywnym, bez tworzenia trwałej migracji.
UE domaga się również, aby uczestnicy wymiany zachowali dostęp do krajowych stawek czesnego oraz byli zwolnieni z opłaty NHS — dwa kluczowe punkty sporne dla Wielkiej Brytanii, która opiera się na wyższych opłatach międzynarodowych, by dofinansować uczelnie, oraz na opłacie NHS, by finansować służbę zdrowia. Brytyjscy negocjatorzy opowiadają się za kompromisem w postaci czasowo ograniczonej równości opłat i stopniowo wygaszanej opłaty NHS.
Organizacje biznesowe, takie jak CBI i techUK, naciskają na szybkie porozumienie, ostrzegając, że brytyjskie firmy tracą młode talenty, które mogą wybrać Berlin lub Dublin. Jeśli porozumienie zostanie osiągnięte do początku 2026 roku, obie strony planują otwarcie naboru w 2027 roku, co może zbiegć się z możliwym powrotem Wielkiej Brytanii do programu wymiany Erasmus+.
Zespoły zajmujące się mobilnością międzynarodową powinny uważnie śledzić ostateczne zasady. Jeśli zostaną wprowadzone limity, pracodawcy mogą potrzebować systemów losowania podobnych do tych stosowanych w programach dla młodzieży z Japonii i Indii; jeśli nie, program może stać się cennym źródłem młodych pracowników z całej Europy.
Źródło: Financial Times / The Times
