ZEA formalizuje opcję „Praca z dowolnego miejsca” dla instytucji federalnych

Legal Wires opublikowało pierwszą szczegółową analizę w języku angielskim dotyczącą Rezolucji Rady Ministrów nr 162 z 2025 roku, zatytułowanej „System pracy zdalnej spoza terytorium państwa”, która cicho weszła w życie w listopadzie ubiegłego roku, a obecnie jest wdrażana w ministerstwach. Rezolucja umożliwia władzom federalnym zatrudnianie cudzoziemców na specjalistyczne stanowiska, wykonywane całkowicie z zagranicy, z wynagrodzeniem do 80% lokalnej skali płac, bez standardowych świadczeń dla ekspatów. Kluczowe elementy to roczne, odnawialne umowy, obowiązkowa wirtualna obecność na spotkaniach oraz surowe wymogi dotyczące bezpieczeństwa danych. Pracownicy otrzymują wynagrodzenie w dirhamach UAE, ale bez dodatków na mieszkanie, edukację czy ubezpieczenie zdrowotne, co przenosi koszty z rządu na pracowników. Federalny Urząd ds. Zasobów Ludzkich będzie prowadził centralny system elektroniczny z listą zatwierdzonych stanowisk i monitorowaniem wyników. Dla sektora mobilności międzynarodowej ramy te tworzą nową, rządowo wspieraną kategorię „zadania offshore”, odrębną od szeroko znanej wizy pracy zdalnej. Dostawcy usług płacowych, pracodawcy-rejestratorzy (EoR) oraz firmy zajmujące się cyberbezpieczeństwem mogą spodziewać się wzrostu popytu ze strony ministerstw poszukujących zgodnych z przepisami rozwiązań transgranicznych. Firmy prywatne mogą również chcieć naśladować ten model, co przyspieszy rozwój regionalnego rynku talentów niezależnych od lokalizacji. Zagraniczni specjaliści zainteresowani tymi stanowiskami powinni pamiętać, że nie uzyskają statusu rezydenta UAE; pozostaną rezydentami podatkowymi swoich krajów, chyba że później przejdą na zatrudnienie na miejscu. Zespoły ds. zgodności muszą natomiast uwzględnić przepisy dotyczące kontroli eksportu i ochrony danych osobowych, zanim pozwolą na wykonywanie wrażliwych zadań rządowych za granicą. Ten krok podkreśla ambicje ZEA, by korzystać z globalnej wiedzy przy jednoczesnym ograniczaniu kosztów zatrudnienia, i sygnalizuje szerszy trend w krajach GCC ku hybrydowym modelom zatrudnienia w sektorze publicznym po pandemii.