Liczba wniosków o wizę dla cyfrowych nomadów potroiła się, powodując zatory w obsłudze w hiszpańskich konsulatach

Trzy lata po wprowadzeniu przez Hiszpanię wizy dla cyfrowych nomadów w ramach Startup Act, popyt na nią gwałtownie wzrósł. Kancelaria imigracyjna Bocanegra Lawyers z siedzibą w Marbelli informuje, że liczba wniosków składanych miesięcznie w 2026 roku jest około trzykrotnie wyższa niż w 2025 roku, co jest napędzane korzystnym traktowaniem podatkowym w ramach tzw. „prawa Beckhama”. Jednak zasoby konsularne nie nadążają za tym wzrostem, a wnioskodawcy muszą teraz czekać nawet do sześciu miesięcy na wizytę w placówkach o dużym natężeniu, takich jak Los Angeles czy Londyn. Majowa aktualizacja kancelarii wskazuje również na rosnącą liczbę odrzuceń. Najczęstsze problemy to polisy ubezpieczeniowe ze współpłatnościami (Hiszpania wymaga ubezpieczenia bez udziału własnego), apostille starsze niż 90 dni oraz listy od pracodawców, które nie upoważniają do pracy zdalnej z Hiszpanii. Pracownicy zdalni, którzy wybierają składanie wniosków na miejscu – wjeżdżając bez wizy i aplikując w trakcie pierwszych 90 dni pobytu – mogą liczyć na 20-dniowy czas rozpatrzenia, pod warunkiem, że ich dokumenty są bezbłędne. Dla zespołów zajmujących się mobilnością pracowników oznacza to dwie ważne kwestie. Po pierwsze, czas oczekiwania na relokację pracowników zdalnych wymagających wizyty konsularnej wydłużył się do ponad kwartału, co wymaga dostosowania harmonogramów projektów. Po drugie, planowanie podatkowe jest kluczowe: 24% podatek liniowy jest dostępny tylko wtedy, gdy pracownik złoży wniosek w ciągu sześciu miesięcy od rejestracji w hiszpańskim systemie ubezpieczeń społecznych. Pracodawcy powinni zacząć zbierać dokumenty – legalizacje dyplomów, zaświadczenia o niekaralności, potwierdzenia ubezpieczenia społecznego – na długo przed rozpoczęciem delegacji. Niektóre firmy rezerwują również hurtowo prywatne hiszpańskie polisy zdrowotne, aby przyspieszyć spełnienie wymogów po wytypowaniu kandydatów. Eksperci branżowi przewidują, że wzrost zainteresowania utrzyma się wraz z wprowadzeniem ETIAS pod koniec 2026 roku, co uczyni pozwolenia na długoterminowy pobyt jeszcze bardziej atrakcyjnymi dla zdalnych pracowników spoza UE, którzy potrzebują pobytu dłuższego niż 90 dni w strefie Schengen.