Znaj swoje prawa: ZEA wyjaśniają, że pracownicy NIE potrzebują zezwoleń na wyjazd od pracodawcy — zaktualizowano wytyczne dotyczące zakazu podróży

Portal prawno-informacyjny Commoner Law zaktualizował 16 maja sekcję dotyczącą praw pracowników w ZEA, aby obalić powszechny mit: pracownicy sektora prywatnego nie potrzebują zgody pracodawcy na wyjazd z kraju. Odwołując się do Federalnego Dekretu-Prawa 33/2021 oraz Rezolucji Rady Ministrów 1/2022, wyjaśnienie potwierdza, że ZEA zniosły system zezwoleń na wyjazd kontrolowanych przez pracodawcę już kilka lat temu, a pracownicy mogą swobodnie opuszczać kraj, o ile ich wiza pobytowa lub okres karencji są ważne. Artykuł porównuje sytuację w ZEA z Kuwejtem, który w 2025 roku ponownie wprowadził system zezwoleń na wyjazd, oraz przedstawia praktyczne kroki dla podróżujących – takie jak sprawdzanie aplikacji smart-services ICA oraz upewnienie się, że pracodawca prawidłowo anulował wizę po zakończeniu zatrudnienia. Opisano także kary za przekroczenie dozwolonego pobytu (50 AED za dzień przez pierwsze sześć miesięcy) oraz ostrzeżono, że sądowe zakazy podróży z powodu nieuregulowanych długów są niezależne od statusu imigracyjnego. Dla zespołów HR i ds. mobilności ta aktualizacja jest bardzo istotna. Nieporozumienia dotyczące „zgód pracodawcy” (NOC) wciąż pojawiają się podczas odpraw kończących kontrakt, co czasem prowadzi do nielegalnego zatrzymywania paszportów lub opóźnień w wyjazdach. Zaktualizowane wytyczne można przekazać menedżerom liniowym, aby zmniejszyć ryzyko niezgodności i zapewnić pracowników wyjeżdżających, że to oni kontrolują swoje podróże. Post wyjaśnia również, jak pracownicy mogą złożyć skargę do Ministerstwa Zasobów Ludzkich i Emiratyzacji (MoHRE), jeśli pracodawca próbuje przedwcześnie anulować wizę w trakcie sporu. Ten mechanizm pozwala władzom zawiesić anulowanie do czasu rozstrzygnięcia sprawy, co jest zabezpieczeniem, które międzynarodowe firmy powinny uwzględnić w procedurach rozpatrywania skarg. Na koniec artykuł wymienia typowe pułapki – przekroczenie 30-dniowego okresu karencji, ignorowanie spraw związanych z nieopłaconymi czekami, które skutkują zakazem podróży na lotnisku, czy płacenie za niepotrzebne „listy zwolnienia”. Specjaliści ds. mobilności powinni zaktualizować listy kontrolne wyjazdów i poinformować pracowników o różnicach między przepisami imigracyjnymi a zakazami nałożonymi przez sąd.