„Koszmarne” odwołania lotów Azul zostawiają brazylijskie rodziny uwięzione w Madrycie — uwaga na prawa pasażerów

Ponad 220 pasażerów lotu Azul AD8709 z Madrytu do Campinas przeżyło czterodniowy koszmar po tym, jak 9 czerwca lot został dwukrotnie odwołany z powodów technicznych. Wiele osób zmuszonych było spać na lotnisku Barajas lub wydać tysiące reali na alternatywne bilety. Choć ostatni poszkodowani dotarli do Brazylii dopiero 13 czerwca, relacje naocznych świadków nadal pojawiały się 14 czerwca, wywołując ponowną dyskusję na temat stosowania w Brazylii przepisów podobnych do unijnego rozporządzenia EU261 dotyczącego odszkodowań za loty rozpoczynające się poza UE. Zgodnie z brazylijską rezolucją ANAC 400, przewoźnicy muszą zapewnić pasażerom alternatywne połączenia oraz pokryć koszty wyżywienia i noclegu, jednak przepisy nie przewidują odszkodowań finansowych za loty startujące z UE. Organizacje chroniące prawa konsumentów argumentują, że ponieważ lot rozpoczął się w Europie i był obsługiwany przez portugalskiego partnera EuroAtlantic na zasadzie wet-lease, powinno mieć zastosowanie EU261, dając każdemu pasażerowi prawo do odszkodowania do 600 euro. Azul tłumaczy, że braki w dostępności hoteli spowodowane wizytą papieża w Madrycie uniemożliwiły pełną realizację obowiązków i zapowiada zwrot „uzasadnionych kosztów”. Incydent stanowi wczesny test dla umowy bilateralnej Brazylii z Hiszpanią na 2025 rok, dotyczącej wzajemnego egzekwowania decyzji o prawach pasażerów, która pozwala na uznawanie roszczeń składanych do hiszpańskiej AESA przez brazylijskie sądy. Prawnicy przewidują, że pozew zbiorowy może wyznaczyć precedens wpływający na wszystkich brazylijskich przewoźników obsługujących trasy Europa–Brazylia. Menedżerowie ds. mobilności, odpowiedzialni za opiekę nad podróżnymi, powinni instruować ich, by zachowywali szczegółowe paragony i, jeśli to możliwe, sprawdzali, czy opóźnienie na miejscu przekracza trzy godziny, co uprawnia do odszkodowania według EU. Sprawa podkreśla także znaczenie dokładnej weryfikacji dostawców: niektóre firmy odkryły, że ich „bezpośredni” lot Azul był w rzeczywistości obsługiwany na zasadzie wet-lease, bez obiecywanego premium produktu dla kadry zarządzającej.