Sąd Najwyższy Zatwierdza Politykę „Odesłania” na Granicy, Pozwalając Funkcjonariuszom Zatrzymywać Ubiegających Się o Azyl Zanim Wejdą na Terytorium USA

W jednym z najważniejszych orzeczeń dotyczących imigracji w ostatnich latach, Sąd Najwyższy USA 25 czerwca odrzucił nakaz sądu niższej instancji i orzekł — w opinii 6:3 napisanej przez sędziego Samuela Alito — że migranci pozostający po meksykańskiej stronie oficjalnego przejścia granicznego nie „dotarli” prawnie na terytorium Stanów Zjednoczonych. To orzeczenie przywraca praktykę zwaną „meteringiem”, po raz pierwszy testowaną za administracji Obamy, a następnie rozszerzoną przez prezydenta Trumpa, która pozwala funkcjonariuszom Służby Celnej i Ochrony Granic (CBP) ograniczać liczbę rozpatrywanych wniosków o azyl każdego dnia i odsyłać osoby przekraczające ten limit. Większość uznała, że ponieważ migranci wciąż znajdują się poza terytorium USA, nie przysługują im ustawowe ochrony azylowe. Decyzja ta unieważnia orzeczenie z 2021 roku Sądu Obwodowego Dziewiątego Okręgu, które stwierdzało, że polityka ta narusza gwarancję zawartą w Ustawie o Imigracji i Obywatelstwie, że każda osoba „przybywająca do Stanów Zjednoczonych” może ubiegać się o azyl. W zdaniu odrębnym sędzia Sonia Sotomayor ostrzegła, że orzeczenie „niestety i tragicznie gasi światło Statuy Wolności”, argumentując, że rozmowa z funkcjonariuszem CBP na legalnym przejściu granicznym od dawna oznacza „przybycie”. W praktyce orzeczenie daje administracji Trumpa potężne narzędzie do zarządzania napływem migrantów na granicy południowo-zachodniej bez konieczności masowych zatrzymań. Prawnicy Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (DHS) twierdzą, że pozwoli to uniknąć niebezpiecznego przeludnienia na przejściach, podczas gdy obrońcy praw migrantów wskazują, że metering zmusza wrażliwe rodziny do oczekiwania w kontrolowanych przez kartele meksykańskich miastach przygranicznych, gdzie mają ograniczony dostęp do schronienia i pomocy prawnej. Administracja nie ogłosiła jeszcze, czy i jak przywróci dzienne limity liczby wniosków, ale urzędnicy chwalą decyzję jako „ważne zwycięstwo w zakresie kontroli operacyjnej”. Dla firm zajmujących się transferem pracowników przez granicę USA–Meksyk decyzja może oznaczać dłuższe czasy oczekiwania dla pracowników i ich rodzin podróżujących na podstawie wiz TN, L-1 lub B-1/B-2, jeśli CBP przekieruje personel do obsługi większych kolejek pieszych. Menedżerowie łańcuchów dostaw powinni przygotować plany awaryjne na wypadek nagłych wzrostów czasu oczekiwania na głównych przejściach handlowych, takich jak San Ysidro, Laredo i El Paso. Prawnicy imigracyjni przewidują też nowe spory sądowe dotyczące tego, jak CBP definiuje „zdolność przetwarzania” na każdym przejściu oraz czy humanitarne zezwolenie na wjazd może zastąpić azyl, gdy osobom wrażliwym odmówiono wstępu. Pracodawcy zatrudniający osoby dojeżdżające przez granicę powinni monitorować tablice z czasami oczekiwania na przejściach i planować dodatkowy czas podróży, aż DHS wyda formalne wytyczne dotyczące wdrożenia nowych zasad.