W środę, 29 lipca 2026 roku, w berlińskim Reichstagu rozpoczęła się jedna z najważniejszych reform niemieckiego systemu migracyjnego od dekad. Podczas 237. posiedzenia plenarnego posłowie przeprowadzili pierwsze czytanie projektu „Ustawy o imigracji” (Einwanderungsgesetz), przedstawionego przez koalicję rządzącą i popieranego w zasadzie przez większość partii opozycyjnych. Choć Niemcy mają dziesiątki odrębnych przepisów dotyczących azylu, migracji zarobkowej, łączenia rodzin czy swobodnego przepływu w UE, nigdy nie istniał jeden, spójny kodeks imigracyjny. Nowa ustawa ma na celu połączenie ponad 50 różnych regulacji w przejrzysty i przyjazny dla użytkownika system prawny oraz wprowadzenie nowoczesnych, punktowych kanałów przyjęć dla wykwalifikowanych pracowników, przedsiębiorców i absolwentów. Projekt opiera się na trzech filarach: systemie punktowym wzorowanym na kanadyjskim Express Entry, rozszerzeniu unijnej Karty Niebieskiej przy obniżonych progach płacowych oraz nowej „Karcie Szans”, która umożliwi wykwalifikowanym obywatelom państw trzecich przyjazd do Niemiec na okres do roku w celu poszukiwania pracy. Kluczową kwestią dla pracodawców jest obietnica w pełni cyfrowego procesu wizowego do 2028 roku oraz ustawowy maksymalny czas 60 dni na decyzję o pozwoleniu na pracę. Zasady łączenia rodzin zostaną uproszczone, a uznani uchodźcy, którzy ukończą szkolenia zawodowe w zawodach deficytowych, będą mogli bezpośrednio przejść do stałego pobytu. Debata w parlamencie odzwierciedlała poważne wyzwania demograficzne Niemiec. Dane Federalnej Agencji Pracy wskazują, że populacja w wieku produkcyjnym zmniejszy się do 2030 roku o 3,2 miliona, jeśli roczna imigracja netto nie wzrośnie do co najmniej 400 tysięcy osób. Organizacje biznesowe przyjęły projekt z zadowoleniem, podkreślając, że chroniczne braki kadrowe w IT, opiece zdrowotnej i rzemiośle kosztują gospodarkę rocznie około 86 miliardów euro utraconej produkcji. Mówcy opozycji ostrzegali jednak przed przeciążeniem samorządów i apelowali o zaostrzenie obowiązków w zakresie nauki języka. Dla menedżerów ds. mobilności międzynarodowej ustawa – jeśli zostanie przyjęta w obecnym kształcie – znacznie uprości zatrudnianie, delegowanie i długoterminowe zatrzymywanie talentów spoza UE. Działy HR powinny zacząć dopasowywać profile stanowisk do proponowanej siatki punktowej oraz przeglądać wewnętrzne polityki relokacyjne, by przyspieszyć proces wdrożenia pracowników. Firmy korzystające z rekrutacji „z zewnątrz” skorzystają z możliwości poszukiwania pracy na miejscu dzięki Karcie Szans, ale będą musiały też wdrożyć procedury zgodności dotyczące kursów integracyjnych i terminów zgłoszeń do systemu ubezpieczeń społecznych. Projekt trafi teraz do Komisji Spraw Wewnętrznych na szczegółowe rozpatrzenie, a drugie i trzecie czytanie planowane jest po przerwie letniej. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych liczy, że nowa Ustawa o imigracji wejdzie w życie 1 stycznia 2027 roku – tuż przed objęciem przez Niemcy przewodnictwa w G7, gdzie reforma mobilności pracowniczej będzie jednym z kluczowych tematów.
Źródło: Deutscher Bundestag
