W sprawie ALT18 przeciwko Ministerstwu ds. Imigracji, rozstrzygniętej 28 września 2026 roku, Federalny Sąd odrzucił odwołanie obywatelki Fidżi, która twierdziła, że traumatyczne doświadczenia związane z przemocą domową czynią niespójności w jej zeznaniach prawnie nieistotnymi. Sędzia Shariff uznał, że negatywne oceny wiarygodności dokonane przez Trybunał Odwoławczy ds. Administracyjnych były uzasadnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego i nie były „prawnie nierozsądne”. Sąd odmówił również uznania ośmiu ogólnych tez dotyczących dynamiki przemocy domowej za fakty powszechnie znane, podkreślając, że szczegółowe założenia dotyczące zachowań nie mogą być automatycznie włączone do art. 144 Ustawy o dowodach bez autorytatywnego źródła. Eksperci podkreślają, że wyrok ten pokazuje, jak wysokie są wymagania przy podważaniu odmów przyznania wiz ochronnych z powodu wątpliwości co do wiarygodności. Dla zespołów zajmujących się mobilnością korporacyjną sprawa ta jest przypomnieniem, że pracownicy lub członkowie ich rodzin ubiegający się o wizy ochronne muszą przedstawiać spójne i dobrze potwierdzone relacje; argumenty oparte na traumie nie uratują zasadniczo słabych wniosków. Orzeczenie może także wpłynąć na sposób, w jaki Departament będzie szkolił urzędników rozpatrujących sprawy, aby lepiej uwzględniali traumę w przyszłych ocenach.
Źródło: Case Law Wire
