Canada zet een concrete stap om het chronische tekort aan arbeidskrachten buiten de grote steden aan te pakken. Op 13 april 2026 sloten Nova Scotia en Quebec zich officieel aan bij Ottawa’s eenjarig proefproject dat de aanwervingsregels voor werkgevers in landelijke gebieden versoepelt. Het tijdelijke overheidsbeleid, dat op 1 april werd aangekondigd, stelt in aanmerking komende bedrijven buiten de stedelijke agglomeraties in staat om twee dingen te doen: tijdelijke buitenlandse werknemers (TFW’s) met een laag loon boven de gebruikelijke limiet van 10% te behouden als ze die grens al overschrijden, en voortaan tot 15% van hun personeel aan te werven via de laagloonstroom.
Voor zeevruchtenverwerkers in Digby, appelboeren in de Annapolisvallei en toeristische ondernemers langs de Cabot Trail komt deze hogere limiet als geroepen. Velen worstelen met het vinden van Canadezen die seizoens- of fysiek zware banen willen aannemen, terwijl de federale bevriezing van arbeidsmarktimpactbeoordelingen (LMIA) in 30 stedelijke centra de concurrentie om goedgekeurde werknemers scherper maakt dan ooit.
Door deel te nemen, voert Nova Scotia vanaf 14 april beide versoepelingen provinciaal in, terwijl Quebec zich aanvankelijk richt op landbouw en voedselproductie, met een uitbreiding naar de horeca tegen de zomer. Het beleid is bewust ‘opt-in’ om de provinciale bevoegdheid over arbeidsmarkten te respecteren. Ontario en British Columbia geven aan dat ze de maatregel nog beoordelen, uit bezorgdheid dat het de loonontwikkeling kan remmen of de prikkel om lokaal personeel op te leiden kan verminderen.
![Nova Scotia en Quebec worden de eerste provincies die de nieuwe landelijke limiet voor tijdelijke buitenlandse werknemers van Ottawa overnemen]()
Werkgevers blijven gebonden aan de standaardregels van het TFW-programma, zoals het bieden van retourvluchten en adequate huisvesting. Wie buitenlandse werknemers op lange termijn wil behouden, moet hen via regionale trajecten zoals het Atlantic Immigration Program of het Quebec Experience Program naar een permanente verblijfsstatus begeleiden.
Voor managers van wereldwijde mobiliteit biedt deze aankondiging een nieuwe mogelijkheid om personeel te verplaatsen naar moeilijk bereikbare locaties, vooral in voedselproductie, bosbouw en energieprojecten buiten de grote centra. Bedrijven doen er goed aan te controleren of specifieke werkplekken binnen de landelijke definitie van Statistics Canada vallen en of de provincie formeel heeft deelgenomen voordat ze een LMIA aanvragen. Ook is het belangrijk om de evaluatie in juli 2026 in de gaten te houden, wanneer Ottawa beslist of het proefproject wordt verlengd, aangepast of stopgezet op basis van werkloosheidscijfers en het gebruik door werkgevers.
Op korte termijn geeft de hogere limiet ademruimte aan landelijke sectoren die kampen met acute vacatures, net voor het toeristische hoogseizoen en de oogstperiode. Op de lange termijn is het een duidelijk signaal dat het immigratiebeleid van Canada steeds meer plaatsgebonden wordt, en werkgevers beloont die bereid zijn te investeren buiten de grootste arbeidsmarkten van het land.
Voor zeevruchtenverwerkers in Digby, appelboeren in de Annapolisvallei en toeristische ondernemers langs de Cabot Trail komt deze hogere limiet als geroepen. Velen worstelen met het vinden van Canadezen die seizoens- of fysiek zware banen willen aannemen, terwijl de federale bevriezing van arbeidsmarktimpactbeoordelingen (LMIA) in 30 stedelijke centra de concurrentie om goedgekeurde werknemers scherper maakt dan ooit.
Door deel te nemen, voert Nova Scotia vanaf 14 april beide versoepelingen provinciaal in, terwijl Quebec zich aanvankelijk richt op landbouw en voedselproductie, met een uitbreiding naar de horeca tegen de zomer. Het beleid is bewust ‘opt-in’ om de provinciale bevoegdheid over arbeidsmarkten te respecteren. Ontario en British Columbia geven aan dat ze de maatregel nog beoordelen, uit bezorgdheid dat het de loonontwikkeling kan remmen of de prikkel om lokaal personeel op te leiden kan verminderen.
Werkgevers blijven gebonden aan de standaardregels van het TFW-programma, zoals het bieden van retourvluchten en adequate huisvesting. Wie buitenlandse werknemers op lange termijn wil behouden, moet hen via regionale trajecten zoals het Atlantic Immigration Program of het Quebec Experience Program naar een permanente verblijfsstatus begeleiden.
Voor managers van wereldwijde mobiliteit biedt deze aankondiging een nieuwe mogelijkheid om personeel te verplaatsen naar moeilijk bereikbare locaties, vooral in voedselproductie, bosbouw en energieprojecten buiten de grote centra. Bedrijven doen er goed aan te controleren of specifieke werkplekken binnen de landelijke definitie van Statistics Canada vallen en of de provincie formeel heeft deelgenomen voordat ze een LMIA aanvragen. Ook is het belangrijk om de evaluatie in juli 2026 in de gaten te houden, wanneer Ottawa beslist of het proefproject wordt verlengd, aangepast of stopgezet op basis van werkloosheidscijfers en het gebruik door werkgevers.
Op korte termijn geeft de hogere limiet ademruimte aan landelijke sectoren die kampen met acute vacatures, net voor het toeristische hoogseizoen en de oogstperiode. Op de lange termijn is het een duidelijk signaal dat het immigratiebeleid van Canada steeds meer plaatsgebonden wordt, en werkgevers beloont die bereid zijn te investeren buiten de grootste arbeidsmarkten van het land.
Bron: CIC News
