Canada’s omstreden besluit om halverwege het decennium het migratieniveau drastisch te verlagen, begint nu duidelijk zichtbaar te worden in de huurstatistieken van het land. Volgens een nieuwe analyse, gerapporteerd door The Guardian dit weekend, zijn de gemiddelde vraagprijzen voor huurwoningen landelijk met 3% tot 5% gedaald na 17 maanden op rij van daling. Economen wijzen op het immigratieplan van de Trudeau-regering eind 2024 als aanjager: dit plan verlaagde de doelstellingen voor permanente verblijfsvergunningen met ongeveer 20% en stelde harde limieten in voor tijdelijke verblijvers, waaronder internationale studenten.
Deze beleidswijziging volgde op twee jaar van recordaantallen immigranten, waarbij jaarlijks meer dan een miljoen mensen bijkwamen en de leegstand op het laagste niveau ooit kwam. Halverwege 2025 waren de gemiddelde huurprijzen voor een tweekamerappartement in Toronto en Vancouver gestegen tot boven de C$3.000, wat leidde tot publieke verontwaardiging en een reactie van Ottawa. Beperkingen op studievisumgoedkeuringen, strengere arbeidsmarktregels voor tijdelijke buitenlandse werknemers en nieuwe kosten voor werkvergunningen na studie temperden snel de vraag naar appartementen in het centrum en investeerderscondo’s.
In studentenrijke wijken van Montréal en Halifax zagen sommige woningen prijsdalingen tot wel een derde, aldus onderzoekers tegenover The Guardian. Huisvestingsdeskundigen waarschuwen echter dat lagere huren niet automatisch betaalbaarheid betekenen. Zelfs na de recente daling is er geen Canadese stad waar een tweekamerappartement betaalbaar is voor iemand met het minimumloon.
![De migratiebeperkingen in Canada temperen de huurprijsstijging, maar experts waarschuwen voor langetermijnrisico’s]()
Universiteiten die afhankelijk zijn van internationale collegegelden schrappen programma’s, en sectoren zoals de langdurige zorg waarschuwen opnieuw voor personeelstekorten. Nathan Janzen, econoom bij de Royal Bank of Canada, stelt dat bevolkingsafnames uiteindelijk de groei van het BBP zullen drukken en de vergrijzing versnellen, wat op termijn financiële problemen kan veroorzaken.
Voor werkgevers die afhankelijk zijn van internationaal talent is het beeld gemengd. Lagere woonlasten maken verhuispakketten goedkoper en kunnen het behoud van expats in Canada verbeteren. Tegelijkertijd zorgen strengere limieten voor meer concurrentie om het beperkte aantal werk- en studievisa. Mobiliteitsmanagers adviseren klanten om rekening te houden met langere doorlooptijden voor goedkeuringen van de Labour Market Impact Assessment (LMIA) en secundaire steden te overwegen die nog openstaan voor tijdelijke buitenlandse werknemers.
Op korte termijn verlicht de immigratiestop de druk op oververhitte huurmarkten, maar het rapport van The Guardian benadrukt een bredere waarheid: het verminderen van de vraag zonder het aanbod te versnellen, biedt slechts tijdelijke verlichting. Multinationals die afhankelijk zijn van Canada’s traditioneel ruime immigratieprogramma’s doen er goed aan te volgen of Ottawa zijn doelstellingen heroverweegt in het immigratieplan voor 2027, dat nu ter consultatie ligt.
Deze beleidswijziging volgde op twee jaar van recordaantallen immigranten, waarbij jaarlijks meer dan een miljoen mensen bijkwamen en de leegstand op het laagste niveau ooit kwam. Halverwege 2025 waren de gemiddelde huurprijzen voor een tweekamerappartement in Toronto en Vancouver gestegen tot boven de C$3.000, wat leidde tot publieke verontwaardiging en een reactie van Ottawa. Beperkingen op studievisumgoedkeuringen, strengere arbeidsmarktregels voor tijdelijke buitenlandse werknemers en nieuwe kosten voor werkvergunningen na studie temperden snel de vraag naar appartementen in het centrum en investeerderscondo’s.
In studentenrijke wijken van Montréal en Halifax zagen sommige woningen prijsdalingen tot wel een derde, aldus onderzoekers tegenover The Guardian. Huisvestingsdeskundigen waarschuwen echter dat lagere huren niet automatisch betaalbaarheid betekenen. Zelfs na de recente daling is er geen Canadese stad waar een tweekamerappartement betaalbaar is voor iemand met het minimumloon.
Universiteiten die afhankelijk zijn van internationale collegegelden schrappen programma’s, en sectoren zoals de langdurige zorg waarschuwen opnieuw voor personeelstekorten. Nathan Janzen, econoom bij de Royal Bank of Canada, stelt dat bevolkingsafnames uiteindelijk de groei van het BBP zullen drukken en de vergrijzing versnellen, wat op termijn financiële problemen kan veroorzaken.
Voor werkgevers die afhankelijk zijn van internationaal talent is het beeld gemengd. Lagere woonlasten maken verhuispakketten goedkoper en kunnen het behoud van expats in Canada verbeteren. Tegelijkertijd zorgen strengere limieten voor meer concurrentie om het beperkte aantal werk- en studievisa. Mobiliteitsmanagers adviseren klanten om rekening te houden met langere doorlooptijden voor goedkeuringen van de Labour Market Impact Assessment (LMIA) en secundaire steden te overwegen die nog openstaan voor tijdelijke buitenlandse werknemers.
Op korte termijn verlicht de immigratiestop de druk op oververhitte huurmarkten, maar het rapport van The Guardian benadrukt een bredere waarheid: het verminderen van de vraag zonder het aanbod te versnellen, biedt slechts tijdelijke verlichting. Multinationals die afhankelijk zijn van Canada’s traditioneel ruime immigratieprogramma’s doen er goed aan te volgen of Ottawa zijn doelstellingen heroverweegt in het immigratieplan voor 2027, dat nu ter consultatie ligt.
Bron: The Guardian
