De al zwaarbelaste sociale zorg in Londen dreigt “in te storten” als ministers doorgaan met plannen om de vereiste verblijfsduur voor buitenlandse zorgmedewerkers te verdrievoudigen, waarschuwde vakbond UNISON vrijdag. In een krachtig statement stelt UNISON dat nieuwe voorstellen, waarbij zorgpersoneel tot wel 15 jaar moet wachten voordat ze een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd (ILR) kunnen aanvragen, duizenden ertoe zullen aanzetten het VK te verlaten, juist nu het aantal vacatures recordhoogtes bereikt. De sector, die alleen al in Londen afhankelijk is van ongeveer 58.000 niet-Britse werknemers, werd afgelopen zomer al getroffen toen de instroomroutes werden verscherpt. Werkgevers vulden het tekort op door werknemers die al in het land waren te sponsoren, van wie velen een baan accepteerden in de veronderstelling dat ze na vijf jaar konden blijven. Het met terugwerkende kracht verlengen van die wachttijd is volgens UNISON “moreel onverantwoord en zal de personeelstekorten verder verergeren”. De vakbond noemt voorbeelden van Ghanese en Nigeriaanse zorgverleners die met intrekking van hun sponsoring werden bedreigd nadat ze hadden geklaagd over onbetaalde uren. UNISON voert lobby bij parlementsleden in Londen om het voorstel later deze lente in het Lagerhuis te laten afwijzen. Ook pleit de vakbond voor versoepeling van de “bindende” regels die zorgverleners verhinderen van werkgever te wisselen zonder het visumproces opnieuw te doorlopen – beperkingen die volgens hen uitbuiting in de hand werken. Werkgeversorganisaties erkennen, hoewel ze terughoudend zijn over hogere langetermijnvisumkosten, in besloten kring dat een wachttijd van 15 jaar de wervingscampagnes die twee jaar geleden zijn gestart, zal ondermijnen. Voor professionals in wereldwijde mobiliteit is de boodschap duidelijk: bestaande gesponsorde zorgmedewerkers kunnen opstappen als hun uitzicht op vestiging verder weg schuift, en nieuwe aanwas zal hogere salarissen of verhuisvergoedingen eisen om de onzekerheid te compenseren. Organisaties die uitbestede klinische diensten aan de NHS leveren, dreigen te moeten betalen voor dure uitzendkrachten of personeel uit andere regio’s te moeten overplaatsen, tenzij het beleid wordt versoepeld. Deze situatie illustreert ook een bredere verschuiving in het Britse immigratiebeleid, van op diensttijd gebaseerde routes naar op bijdrage gebaseerde verblijfsvergunningen, met hervormingen voor geschoolde werknemers en een nieuw “Earned Settlement”-model dat later dit jaar wordt verwacht. Mobiliteitsteams doen er goed aan parlementaire amendementen te volgen en scenario’s te plannen voor personeelsbehoud, vooral in sectoren die al kampen met tekorten aan vakbekwaam personeel.
Bron: UNISON Greater London
