Strajk kolei podmiejskiej w Maladze wchodzi w trzeci dzień, paraliżując podróże po Costa del Sol

Tysiące dojeżdżających do pracy zmagało się z kolejnym porankiem pełnym odwołań pociągów 11 lutego, gdy mniejszościowe związki zawodowe CGT i Sindicato Ferroviario kontynuowały 72-godzinny strajk na liniach Renfe Cercanías C-1 (Málaga–Fuengirola) oraz C-2 (Málaga–Álora). Według przedstawicieli związków, kursować miało jedynie około 60 z 130 zaplanowanych pociągów, zmuszając pasażerów do korzystania z przepełnionych autobusów i taksówek wzdłuż głównego turystycznego szlaku Hiszpanii.

Strajk trwa mimo że większe związki CCOO, UGT i Semaf zawarły porozumienie z Ministerstwem Transportu dotyczące poprawy bezpieczeństwa pod koniec 9 lutego. Kierowcy twierdzą, że umowa jest niewystarczająca, zwłaszcza po dwóch śmiertelnych wypadkach kolejowych w styczniu, które ujawniły, jak mówią, „wieloletnie niedoinwestowanie” w systemy sygnalizacji i utrzymanie torów. Renfe wysyła alerty przez WhatsApp i organizuje autobusy zastępcze, ale przyznaje, że liczba miejsc jest ograniczona w godzinach szczytu.



Dla firm strajk uderza w pracowników hoteli i sklepów, którzy polegają na sieci Cercanías, by dojeżdżać na zmiany, a także w międzynarodowych podróżnych korzystających z lotniska Málaga-Costa del Sol. Menedżerowie ds. mobilności przekierowują pracowników na wynajem samochodów lub opcje noclegowe i zalecają odwiedzającym, by na transfery na lotnisko zarezerwowali co najmniej dwie dodatkowe godziny.

Lokalne izby handlowe szacują, że strajk kosztuje prowincję 4 miliony euro dziennie w utraconej produktywności. Organizacje turystyczne obawiają się szkód w reputacji, zwłaszcza że rezerwacje na Wielkanoc zaczynają rosnąć. Negocjacje raczej nie odbędą się przed planowanym zakończeniem strajku o 23:00 dziś wieczorem, co zwiększa ryzyko kolejnych sporadycznych akcji, jeśli audyty bezpieczeństwa utkną w martwym punkcie.

W dłuższej perspektywie spór podkreśla systemowy problem regionalnej kolei w Hiszpanii: wielu operatorów, starzejąca się infrastruktura i podzielone związki utrudniają zapewnienie punktualnych i częstych połączeń, od których zależą gospodarki kurortów. Pracodawcy zatrudniający liczne zagraniczne kadry na wybrzeżu mogą być zmuszeni do ponownego rozważenia dodatków mieszkaniowych lub zapewnienia transportu wahadłowego, jeśli niezawodność usług się nie poprawi.