Szef europejskich lotnisk ostrzega podróżnych do Kanady przed „godzinami oczekiwania” z powodu problemów z systemem wjazdu/wyjazdu UE

Podczas szczytu lotniczego w Pradze 24 czerwca, prezes ACI Europe, Stefan Schulte, zaapelował do rządów o zaprzestanie udawania, że nowy system wjazdu i wyjazdu Unii Europejskiej (EES) działa bez zarzutu. Cyfrowy system graniczny – w pełni uruchomiony na początku tego roku – rejestruje odciski palców i skany twarzy wszystkich osób spoza UE i ma zastąpić ręczne pieczętowanie paszportów. Schulte, który jest także szefem lotniska we Frankfurcie, poinformował, że w niektórych hubach kolejki w godzinach szczytu sięgają już kilku godzin, a jeśli problemy techniczne i kadrowe nie zostaną rozwiązane przed letnim wzrostem ruchu, grozi nam „całkowity paraliż”. Komisja Europejska zezwala obecnie krajowym służbom granicznym na zawieszenie działania EES do września w wyjątkowych sytuacjach, jednak operatorzy nie mają prawa jednostronnie tego zrobić. Ostrzeżenie to jest szczególnie istotne dla kanadyjskich przewoźników i organizatorów wycieczek. Badanie World Travel & Tourism Council (WTTC) przeprowadzone na 2,5 tysiąca podróżnych, w tym Kanadyjczyków, wykazało, że jedna trzecia z nich rozważy zmianę planów wakacji w Europie, jeśli rutynowe oczekiwanie na granicy przekroczy trzy godziny. Modele WTTC przewidują, że jeśli opóźnienia utrzymają się do 2027 roku, może to oznaczać utratę nawet 41 milionów przyjazdów i 45 miliardów dolarów amerykańskich w niezrealizowanych wydatkach w strefie Schengen. Linie lotnicze takie jak Air Canada i WestJet już wydłużyły minimalny czas przesiadek na głównych europejskich lotniskach, aby uwzględnić nowe kontrole biometryczne. Menedżerowie podróży rezerwujący wieloetapowe trasy dla kadry zarządzającej powinni sprawdzić, czy przesiadki w strefie Schengen spełniają nowe wymogi; przegapienie kolejnego lotu może skutkować dodatkowymi roszczeniami odszkodowawczymi na podstawie rozporządzenia UE-261. Do czasu ustabilizowania się procedur eksperci zalecają, aby podróżni z Kanady wybierali mniejsze lotniska drugorzędne, gdzie przepustowość EES jest mniej problematyczna, lub korzystali z bezpośrednich połączeń do Wielkiej Brytanii – która nadal nie należy do strefy Schengen – a następnie kontynuowali podróż koleją lub samolotem do celów na kontynencie.