Podczas inauguracyjnego Forum Mobilności Zasobów Ludzkich w New Delhi, 30 czerwca 2026 roku, minister spraw zagranicznych dr S. Jaishankar ujawnił, że Indie mają obecnie 28 umów o partnerstwie migracyjnym i mobilności z 26 krajami, a kolejne są w trakcie negocjacji. Te dwustronne porozumienia tworzą ustrukturyzowane ścieżki dla wykwalifikowanych specjalistów, studentów oraz pracowników fizycznych, obejmując wzajemne uznawanie kwalifikacji, przenoszenie świadczeń socjalnych oraz mechanizmy rozstrzygania sporów. Kluczowi partnerzy to zarówno tradycyjne destynacje, takie jak Wielka Brytania, Niemcy i Japonia, jak i nowe rynki pracy o dużym zapotrzebowaniu, np. Portugalia, Finlandia i Izrael. Na przykład, na mocy umowy Indie–Finlandia podpisanej w kwietniu, fińscy pracodawcy mogą zatrudniać indyjskich specjalistów ICT z przyspieszoną, 10-dniową procedurą wizową, a powracający pracownicy otrzymują w Indiach ulgi podatkowe za składki emerytalne odprowadzone za granicą. Dr Jaishankar podkreślił znaczenie rządowej platformy e-Migrate, która od uruchomienia w 2015 roku wydała ponad pięć milionów zezwoleń na pracę za granicą, znacznie ograniczając oszustwa pośredników. Wezwał inne kraje do wdrażania kompatybilnych systemów cyfrowych, by przeciwdziałać nielegalnemu zatrudnieniu i handlowi ludźmi. Dla międzynarodowych pracodawców rozszerzająca się sieć umów mobilności oznacza niższe koszty zgodności i szybsze zatrudnianie indyjskich talentów, zwłaszcza w sektorach budownictwa, opieki zdrowotnej i projektów związanych z zieloną energią za granicą. Eksperci ds. imigracji ostrzegają jednak, że każda umowa ma unikalne minimalne stawki płac i limity kwot, które zespoły HR muszą uważnie monitorować. Minister zaproponował także pilotażowy program „zaufanego pracodawcy”, który przyznałby wstępnie zweryfikowanym firmom z zgodnych sektorów wieloletnie limity wejść – pomysł ten został pozytywnie przyjęty przez organizacje branżowe, ale wciąż podlega międzyresortowej ocenie.
Źródło: Akashvani News
