Indie wprowadza model lotów międzynarodowych typu hub-and-spoke, aby usprawnić procedury celne i imigracyjne

11 lipca Ministerstwo Lotnictwa Cywilnego potwierdziło szczegóły wdrożenia modelu hub-and-spoke, który ma zrewolucjonizować sposób, w jaki pasażerowie z mniejszych miast Indii docierają do świata. W ramach tego programu – ogłoszonego po raz pierwszy w budżecie państwa – podróżni wylatujący z lotnisk drugiego i trzeciego stopnia (tzw. „spokes”) będą mogli przejść odprawę, kontrolę bagażu, celną i imigracyjną już na lotnisku w miejscu wylotu. Następnie polecą krajowym odcinkiem do wyznaczonego „huba”, takiego jak Delhi, Mumbaj czy Bengaluru, gdzie bezpośrednio przesiądą się na lot międzynarodowy, bez konieczności opuszczania strefy lotniskowej. Dla podróżujących służbowo korzyści są oczywiste: koniec z chaotycznymi transferami między terminalami, powtarzającymi się kontrolami bezpieczeństwa czy długimi kolejkami przy niedostatecznie obsadzonych stanowiskach po nocnych przesiadkach. Ministerstwo Lotnictwa Cywilnego szacuje, że na popularnych trasach, takich jak Coimbatore-Delhi-New York czy Guwahati-Mumbaj-Dubaj, średni czas podróży od drzwi do drzwi skróci się o 2 do 4 godzin. Wdrożenie rozpocznie się od sześciu lotnisk „spoke” – Coimbatore, Lucknow, Guwahati, Jaipur, Trichy i Kannur – łączących się z hubami w Delhi i Mumbaju od września 2026 roku. Nowe e-bramki wyposażone w system Immigration, Visa, Foreigners Registration & Tracking (IVFRT) będą rejestrować dane biometryczne i przeprowadzać kontrolę wyjazdową już na lotnisku wylotu. Linie lotnicze, w tym IndiGo, Air India i Vistara, zgodziły się na wspólne oznaczanie bagażu, a Centralna Rada Podatków Pośrednich i Ceł będzie rotacyjnie delegować swoich funkcjonariuszy do zabezpieczania bagaży z opłaconymi cłami. Dla menedżerów ds. mobilności korporacyjnej model ten może otworzyć dostęp do talentów spoza metropolii, eliminując tzw. „karę lotniskową”, która często zniechęca menedżerów do przyjmowania regionalnych stanowisk. Eksportowo nastawione MŚP z Tamil Nadu i Kerali liczą, że szybsze połączenia zmniejszą liczbę odwołanych spotkań z klientami i opóźnień w dostawach towarów. Wyzwania pozostają: lotniska „spoke” muszą spełniać standardy Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego (ICAO) dotyczące bezpiecznych stref tranzytowych, a linie lotnicze potrzebują solidnej synchronizacji IT, by przekazywać dane pasażerów do władz hubów z wyprzedzeniem. Jeśli jednak projekt się powiedzie, eksperyment hub-and-spoke w Indiach może stać się wzorem dla innych krajów o dużej populacji, które zmagają się z przeciążeniem lotnisk i potrzebą rozwoju regionalnego.