Departament Spraw Wewnętrznych opublikował Dyrektywę Ministerialną nr 119, wiążące polecenie na mocy artykułu 499 ustawy o migracji z 1958 roku, które reorganizuje kolejkę rozpatrywania wniosków o wizę dla wykwalifikowanych pracowników. Podpisana przez ministra ds. imigracji i obywatelstwa Tony’ego Burke’a, dyrektywa weszła w życie 25 lipca 2026 roku, jednak została opublikowana na stronie Departamentu dopiero w nocy, dając pracodawcom, agentom i wnioskodawcom pierwszy szczegółowy wgląd w nowe zasady.
Dyrektywa nr 119 całkowicie zastępuje poprzednią Dyrektywę nr 105 i obejmuje teraz pełen zakres wiz stałych i tymczasowych dla wykwalifikowanych pracowników – w tym nowo wprowadzoną wizę Skills in Demand (podklasa 482). Dokument wprowadza pięciostopniową kolejkę, łącząc priorytety oparte na zawodzie i lokalizacji.
Zawody związane z obronnością i służbami porządkowymi, których wnioski zostały złożone **na terenie Australii**, trafiają na sam początek kolejki, a następnie ich odpowiedniki złożone spoza kraju. Na trzecim miejscu znajdują się zawody z branży budowlanej, opieki zdrowotnej i edukacji złożone na miejscu, na czwartym – pozostałe wnioski złożone w Australii, a na końcu – wszystkie wnioski złożone spoza kraju.
Dla firm to ogromna zmiana. Do tej pory akredytowani sponsorzy i grupy zawodów deficytowych często mieli pierwszeństwo w kolejce, niezależnie od miejsca pobytu pracownika. Międzynarodowe korporacje planujące bezpośrednią mobilizację talentów z zagranicy – zwłaszcza przy dużych projektach infrastrukturalnych lub cyfrowej transformacji – będą musiały teraz przemyśleć harmonogramy delegacji lub zorganizować alternatywy, takie jak wizy biznesowe czy tymczasowe, aby pracownicy mogli wjechać do Australii przed złożeniem wniosku.
![Australia wprowadza nowe Zarządzenie Ministerialne 119, oficjalnie priorytetowo traktujące kandydatów na wizy dla wykwalifikowanych pracowników przebywających w kraju]()
Agenci migracyjni już odnotowują wzrost zapytań ze strony działów HR, które chcą sprowadzić kandydatów na wizę turystyczną przed złożeniem wniosku o wizę 482 lub 186.
Dyrektywa nr 119 obejmuje również programy Temporary Skill Shortage oraz Regional Sponsored Migration, dając pracodawcom z regionów niewielką przewagę, jeśli złożą wniosek, gdy pracownik już mieszka lokalnie.
Co ważne, dyrektywa **nie zwiększa** limitów wiz – zmienia jedynie kolejność przydzielania istniejących miejsc. Wnioskodawcy przebywający poza Australią mogą więc liczyć na wieloletnie oczekiwanie, mimo że całkowita liczba dostępnych wiz pozostaje bez zmian.
Praktyczne wskazówki dla firm:
• Tam, gdzie to możliwe, składaj wnioski dopiero po wjeździe pracownika do Australii na uprawnioną wizę tymczasową, aby uzyskać wyższy priorytet.
• Planuj dłuższe terminy realizacji (12-18 miesięcy), jeśli pracownik musi pozostać za granicą.
• Zaktualizuj polityki mobilności, uwzględniając nowe scenariusze wiz pomostowych oraz potencjalną potrzebę krajowego ubezpieczenia zdrowotnego podczas rozpatrywania wniosku.
Dyrektywa nr 119 całkowicie zastępuje poprzednią Dyrektywę nr 105 i obejmuje teraz pełen zakres wiz stałych i tymczasowych dla wykwalifikowanych pracowników – w tym nowo wprowadzoną wizę Skills in Demand (podklasa 482). Dokument wprowadza pięciostopniową kolejkę, łącząc priorytety oparte na zawodzie i lokalizacji.
Zawody związane z obronnością i służbami porządkowymi, których wnioski zostały złożone **na terenie Australii**, trafiają na sam początek kolejki, a następnie ich odpowiedniki złożone spoza kraju. Na trzecim miejscu znajdują się zawody z branży budowlanej, opieki zdrowotnej i edukacji złożone na miejscu, na czwartym – pozostałe wnioski złożone w Australii, a na końcu – wszystkie wnioski złożone spoza kraju.
Dla firm to ogromna zmiana. Do tej pory akredytowani sponsorzy i grupy zawodów deficytowych często mieli pierwszeństwo w kolejce, niezależnie od miejsca pobytu pracownika. Międzynarodowe korporacje planujące bezpośrednią mobilizację talentów z zagranicy – zwłaszcza przy dużych projektach infrastrukturalnych lub cyfrowej transformacji – będą musiały teraz przemyśleć harmonogramy delegacji lub zorganizować alternatywy, takie jak wizy biznesowe czy tymczasowe, aby pracownicy mogli wjechać do Australii przed złożeniem wniosku.
Agenci migracyjni już odnotowują wzrost zapytań ze strony działów HR, które chcą sprowadzić kandydatów na wizę turystyczną przed złożeniem wniosku o wizę 482 lub 186.
Dyrektywa nr 119 obejmuje również programy Temporary Skill Shortage oraz Regional Sponsored Migration, dając pracodawcom z regionów niewielką przewagę, jeśli złożą wniosek, gdy pracownik już mieszka lokalnie.
Co ważne, dyrektywa **nie zwiększa** limitów wiz – zmienia jedynie kolejność przydzielania istniejących miejsc. Wnioskodawcy przebywający poza Australią mogą więc liczyć na wieloletnie oczekiwanie, mimo że całkowita liczba dostępnych wiz pozostaje bez zmian.
Praktyczne wskazówki dla firm:
• Tam, gdzie to możliwe, składaj wnioski dopiero po wjeździe pracownika do Australii na uprawnioną wizę tymczasową, aby uzyskać wyższy priorytet.
• Planuj dłuższe terminy realizacji (12-18 miesięcy), jeśli pracownik musi pozostać za granicą.
• Zaktualizuj polityki mobilności, uwzględniając nowe scenariusze wiz pomostowych oraz potencjalną potrzebę krajowego ubezpieczenia zdrowotnego podczas rozpatrywania wniosku.
Źródło: Department of Home Affairs
