Obowiązuje nowa, szeroko zakrojona zasada administracji Trumpa dotycząca tzw. „public charge”, przez którą korzystanie z pomocy społecznej może skutkować odmową przyznania zielonej karty.

Najważniejsza od dziesięcioleci zmiana w standardach samowystarczalności imigrantów w USA weszła w życie 18 września 2026 roku. Zgodnie z nową zasadą „public-charge” Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (DHS), urzędnicy konsularni oraz pracownicy Urzędu ds. Obywatelstwa i Imigracji USA muszą teraz traktować szeroki zakres świadczeń publicznych niepieniężnych — w tym Medicaid, program SNAP (dodatkowe wsparcie żywnościowe), stypendia Pell, darmowe obiady szkolne oraz dopłaty mieszkaniowe — jako negatywne czynniki przy ocenie, czy cudzoziemiec „może w przyszłości stać się obciążeniem publicznym”. Zasada ta, zaproponowana po raz pierwszy w 2025 roku i przyspieszona latem tego roku, obala wieloletnie wytyczne, które ograniczały definicję obciążenia publicznego głównie do długoterminowej opieki instytucjonalnej i świadczeń pieniężnych. DHS szacuje, że nowa polityka może skłonić nawet do 950 000 osób rocznie do rezygnacji z korzystania z pomocy, co pozwoli zaoszczędzić około 13 miliardów dolarów z wydatków federalnych i stanowych. Prawnicy imigracyjni ostrzegają jednak, że brak jasnych progów decyzyjnych wprowadzi ogromną dowolność w rozpatrywaniu wniosków o zieloną kartę, co może skutkować odmowami przyznania stałego pobytu za każdym razem, gdy w aktach pojawi się korzystanie z jakiejkolwiek pomocy — a także zniechęcać uprawnione dzieci obywateli USA do korzystania z pomocy żywieniowej czy medycznej. Przedstawiciele biznesu imigracyjnego przewidują natychmiastowe konsekwencje. Wnioski o zmianę statusu mogą teraz wymagać szczegółowej dokumentacji finansowej, by obalić zarzuty dotyczące obciążenia publicznego, co wydłuży procesy wewnętrznej mobilności pracowników międzynarodowych oraz sponsorowania nowych zatrudnień. Pracodawcy planujący składanie formularzy I-485 po 1 października radzą swoim zagranicznym pracownikom, by zdobyli prywatne oferty ubezpieczeń zdrowotnych, skonsolidowali majątek i unikali rejestracji do świadczeń publicznych, by wzmocnić swoje wnioski. Działy HR przeglądają także politykę dodatków relokacyjnych, ponieważ dopłaty na mieszkanie czy wyżywienie oferowane przez firmę są wyraźnie wyłączone z nowych przepisów i mogą zastąpić pomoc publiczną. W ciągu kilku godzin od wejścia w życie zasady 22 stany, Dystrykt Kolumbii oraz kilka dużych miast złożyły pozew w Południowym Okręgu Nowego Jorku, określając ją jako „arbitralną, kapryśną i okrutną”. Powodowie argumentują, że polityka przekracza uprawnienia DHS i ignoruje badania ekonomiczne pokazujące długoterminowy wkład imigrantów w finanse publiczne. Podczas gdy wnioski o wstępne wstrzymanie wykonania przepisów są w toku, DHS podkreśla, że regulacja „wiernie realizuje intencje Kongresu, by cudzoziemcy byli samowystarczalni”. Dopóki sąd nie zdecyduje inaczej, menedżerowie ds. mobilności muszą zakładać, że zasada dotyczy wszystkich wniosków o zmianę statusu rodzinnego i zawodowego złożonych od 18 września wzwyż. Dla pracodawców i firm relokacyjnych praktyczna lista zadań jest jasna: kontrolować korzystanie ze świadczeń podczas wstępnej selekcji, doradzać pracownikom w kwestii dozwolonej pomocy oraz planować dodatkowy czas na przygotowanie argumentów przeciwko zarzutom obciążenia publicznego. Brak przygotowania na nowe wymogi dowodowe może spowodować, że kluczowi pracownicy utkną w statusie nieimigracyjnym lub będą zmuszeni opuścić Stany Zjednoczone.